maDaldalera

Delayed Reaction

2009-07-14T00:40:00.003-05:00

three days ago, pinakita sakin ng pinsan ko ang super sikat na video ni katrina halili. ngayon ko lang sya nakita dahil ayaw ko i-download, pero for some reason alam ng pinsan ko kung saang website makikita ang video without having to download it.

ang nasabi ko lang ay, "oh."

pansin ko lang, parang napaka-grabe yata dumukot ni pareng hayden sa peaches ni katrina. parang may hinahanap na dyamante or kung anong valuable item sa loob. napansin ko lang naman.

at... ahm... yun lang pala ang reaction ko. sige, mage-exercise pa ko, to the tune of Careless Whisper.

zsazsa.

Di makatulog sa gabi sa kaiisip...

2009-06-16T09:01:00.005-05:00

oist. nagulat ka no? nag-blog ako? oh yeah! nagising lang ako ng maaga, at di na ulit makatulog.

nagka-nightmare kasi ako kagabi. gusto mo malaman kung tungkol saan?

ganto kasi, nalaman ko kahapon na may bago na palang magpe-play na Darna.

tapos bumalik ang di magagandang mga alaala.
simula non, hanggang sa matulog ako naririnig ko ang boses nya, sumisigaw.

sumisigaw.
sumisigaw.

CHI-CHI! CHI-CHI!

pindutin ito para ma-time-space warp ka sa nakaraan.

kapag bumalik kayong mga lecheng fans kayo dito sa blog na to, ipapa-ban ko kayo sa blogger!!!

nagmamahal,

ZsaZsa.

==========
p.s.

pramis pag natapos na classes ko aayusin ko to. alabyu ol!

boo!

2009-04-15T01:25:00.001-05:00

wala na akong oras para mag-blog.
at nakakalungkot.

nagmamahal.
ZsaZsa.

Joke Lang, Sinigang.

2009-04-02T12:11:00.002-05:00

wala na akong myspace.

pero kahapon habang sine-save ko yung mga pics ko sa aking computer. para sure na na-backup ko yung mga pics bago tuluyan mawala.

meron isang photo kung saan nag-comment ang aking Canadian-born (and raised) na pinsan. she doesn't speak filipino, but having grown up in a filipino environment she understands some words.

sabi nya,

"i like this pic it looks likes you're trying to seduce someone... Joke lang, sinigang!"

hindi sya nakakatawa, pero tawa ako ng tawa.

ang influence nga naman ng mga matatanda sa mga bata. pati joke tuloy nila old school. ahahah.

ang cute.

love lots.

With Wings: Part 2

2009-03-17T14:55:00.003-05:00

isang araw habang nasa supermarket...

[feminine product aisle]

Kumuha sya ng isang box ng tampon at nilagay sa cart.

Tumalikod sya, at tumingin sa kabilang shelf.
Kumuha ng isang pack ng Kotex: Regular with wings.

Lumipat sya sa kabilang shelf.
Kumuha ng isang pack ng Kotex: Overnights

Lumapit ako at tinignan ang cart nya.

"Ilan ba ang peaches mo?"

==========

Hinihintay ko na lang sya matapos.

Pero habang namimili sya kung anong kukunin, napadpad ako sa area ng mga pang faminine wash.

"Oh! May bago na palang scent itong [insert-brand-name-here]..."
"Anong scent?"
"Ocean Breeze."
"Mabango? Tignan mo nga."
"Ayaw mag-open eh, wag na! Baka mangamoy dagat ang peaches mo."
"Kadiri ka!"
"hahaha! I'm just saying... ocean breeze daw eh."

Okay, yeckykadoodles tong entry na to. Pero you have to admit it's funny, eh? and besides, I had to update.

Click Here to view- With Wings: Part 1

Lovingly yours,

Ang Haba... Ang Haba-Haba

2009-03-06T20:58:00.005-06:00

lumabas ako ng kwarto dahil na-disconnect ako sa internet at unti-unti kong napansin na nanga-ngamoy pandesal ang kwarto. nagluluto ng tinapay ang kapitbahay, kaya sinirado ko muna ang bintana at lumabas. nakakagutom ang amoy...

15 seconds ang byahe mula sa kwarto ko hanggang sa living room.

nakita kong nakaupo sa computer desk ang ate ko at nakatutok sa kanyang laptop na nagpapa-tugtog ng On The Wings Of Love na version ni Regine Velasquez. lumapit ako at pinatay ang katabi niyang computer. kung pupunta ka sa bahay namin ngayon parang itong library sa dami ng computer, printer at mga librong kung saan-saan nakalagay.

buhay nga naman... pag-click na pag-click ko ng shutdown, chaka ko naalala na may isa-scan nga pala ako. kung meron lang akong emoticons dito ilalagay ko yung (annoyed) na emoticon sa plurk. pero wala ka i-imagine nyo na lang.

naisip ko bukas ko na lang isa-scan yung **image. at bumalik na ko sa couch para mag-laro ng pet society sa facebook (add nyo naman ako, nandun yung link ng facebook ko sa links oh.) sa couch ako in the meantime dahil wala pa kaming mahanap na libreng space dito sa bahay na pwedeng paglagyan ng isa pang computer desk. minsan dun din ako sa sahig, kahit na makati at nakakatakot.

nakakatakot kasi minsan may mga daga na tumatakbo-takbo. minsan lang naman, i think in hibernation pa rin sila ngayon kaya wala pa kong nakikitang daga. pero anyway, hindi yan ang kwento ko...

naglalaro ako ng biglang nag-freeze. ewan ko under maintenance yata ang facebook dahil kanina pa ito nagloloko. kagaya kanina gumawa ako ng **graffiti para sa kabigan kong magbe-birthday sa linggo. isipin mo naman halos isang oras na kong nagpapa-kahirap mag-drawing gamit ang touchpad tapos biglang hindi magse-send. BWISHITZ!! kaya ni-print screen ko na lang.

sa ngayon tatlo o apat na kanta na ang tumutugtog sa laptop ng ate ko, iba-iba hindi ko napansin na madami na palang napatugtog. na-realize ko lang nung biglang kumanta nanaman si Regine Velasquez. pero this time Hold On naman ang kanta.

ayokong gawing tungkol kay Regine itong blog entry na ito. medyo matagal na syang singer at mahaba na ang career nya. nakakasigurado akong malaki ang fanbase niya. mas malaki pa kesa kay **Marian Rivera. kaya hindi ko na lang sya ookrayin. naaalala nyo pa ba nung inaway ako ng fans ni Marian? ahaha. nakakatawa lang, okay lang naman sakin kung magdagsaan dito ang mga fans ni Regine pero wag muna ngayon. nagpapa-goodshot pa ko kay lord.

ang masasabi ko lang eh... ang ingay pala kumanta ni Regine no? nakakagulat pa, bigla-bigla na lang sumisigaw na parang-- ahm, never mind. baka hindi tuparin ni lord ang mga pangarap ko ngayong buwan na ito kapag nilait ko si regine. kaya pa-good girl effect muna ako.

may pinapangarap akong maging boylet ngayong taon na ito. ahihihi.
okay, malandi na kung malandi, pero magiging kumpleto na ang taon ko kapag naging boylet ko ito. kaya as much as possible, magpapa-goodshot muna ako kay god.

ano bang meron sa kanya? cute. hindi pogi, cute. hindi naman sa ayaw ko ng pogi, pero mas safe ang mga cute boys, dahil attractive pero hindi masyadong habulin ng ibang malalanding babae.

tapos artistic. syempre, para sa isang taong katulad ko nakaka-laglag panty na ang artistic. rawr.

tapos mukang matalino... hindi pa naman talaga kami nakakapag-usap. sikretong nagmamasid lang ako sa isang sulok kapag magkasama kami sa classroom. at simpleng hi-hello at mga bagay tungkol sa assignments lang ang napapagusapan namin. kaya hindi ko pa sure kung matalino nga sya.

pano naman ba kami magkaka-tuluyan kung pareho kaming mahiyain? ahihih. oo mahiyain ako. except sa internet world, yun ay mainly because hind ko naman talaga nakakausap ng harap-harapan ang mga kaibigan ko dito sa internet. pero sa totoong buhay tahimik at shytype ako. at para akong autistic na hindi makapag-eye contact sa ibang tao. ahahaha. adik lang...

isang beses sa aking Photoshop class, nandun kami sa computer lab at magkatabi kami. sinigurado kong papaunahin ko sya pumasok sa lab, para dun ako uupo sa tabi nang computer na gagamitin nya. at dahil madali lang para sakin ang klase na ito, super ahead na ko.

kailangan namin matapos ang libro by Mar. 30, isang chapter ang gagawin namin per week. merong 14 chapters yung libro at nasa chapter 12 na ako. hindi ko pa ginagawa yung chapter 13 and 14, para makapagpahinga, dahil isa naman ako sa mga ahead na marami akong oras gumawa ng ibang mga bagay.

gaya ng maglaway para dito sa papalicious na gagawin kong boylet. ahihi. neway... habang magkatabi kami, napansin ko na na-stuck sya sa isang part ng chapter 9. binabalik-balikan nya yung page iniisip kung anong ginawa nyang mali, gusto ko sana sabihin, "Hey! Do you need any help?"

kaya lang i didn't want to seem like a know-it-all, na umeepal sa buhay nya. ahaha. chaka nahihiya talaga ako. ahihi. rawr. pero kahit nagsa-struggle na sya dun sa page na yun, ayaw pa rin nya tawagin yung teacher. kaya habang nagpapanggap ako na gumagawa ng isang chapter (na sa totoong buhay ay tapos ko na) tinawag ko yung teacher ko at kunwari nag-patulong. kunwari di ko alam kung anong gagawin at nung natapos na kong tulungan, lumapit sya kay papalicious boylet at tinanong ito kung kailangan ba nya ng tulong. and finally, sinabi na nya ang problema nya sa teacher at natulungan na sya.

hindi lang nya alam meron syang guardian angel na handang tumulong sa kanya in his time of need. AHAHAHHA! ang lande!!

next week tatabihan ko ulit sya sa lab. buti na lang ni-take ko itong class na ito. hindi ko na sana ite-take, kasi pwede naman ako mag-test na lang tungkol sa photoshop tapos kapag na-pass ko yung test hindi ko na kailangan i-take para hindi sayang sa bayad. pero naisip ko na dahil self-taught lang ako eh malamang marami pa akong ibang hindi alam gawin. so far alam ko na gawin yung mga napag-aralan namin. pero mahaba pa ang semester, baka meron pa kong matutunan na bago.

speaking of photoshop. HOLY FRIECKEN SHIEZNET. on the way na yun in-order ko sa internet na Adobe Design Premium Bundle. dadating na sya sa monday. fuck. sana wala ng sabado at linggo.

at dito nagtatapos ang kwentong ito.

mula sa kwarto kong amoy pandesal, papunta sa facebook, na naging tungkol kay Regine Velasquez, then sa lalaking pinapangarap ko, hanggang sa bagay na pinakahihintay ko. what a story.

walang konek-konek, pero ganyan ang mga kwentong maDaldalera.

==========

**ito yung image na isa-scan ko dapat**

may mga nagsabi na hindi daw kamuka,
pero pag nakita nyo yung picture kamuka naman talaga. sya ang napakaganda kong internet bff na si Meryl . hindi ko na mahanap yung picture na ginaya ko dahil madami syang album sa multiply. pero kamuka naman talaga nya yang drawing. tignan nyo pa yung avatar nya. picture lang yan kaya malabo, kapag na-scan ko na at nailagay ko na sa Deviantart sasabihin ko dito.

**ito naman yung graffiti na ginawa ko kanina**

eto talaga ang hindi kamukha. ahaha. ito dapat yan. pero kayo naman mag-drawing na naka-touchpad. ahaha. maganda na rin naman. pero nakaka-disappoint lang, kasi nga hindi kamuka. oh well.

**M. R.**
yeh yeh, hindi ko binura yung entry na yon. pero naka-saved as draft na sya. kaya please lang mga fans ni Marian, wag na kayo pumunta dito okay. wag nyo na ito i-search pa. at wag nyo ide-deny na sini-search nyo itong blog ko tungkol sa entry ko tungkol kay Marian. dahil nakikita ko kayo sa statcounter. ahahah. sos.

lovingly yours,

Stupident

2009-03-06T01:47:00.001-06:00

meron sana akong mahabang kwento, pero dahil 2 a.m. na at kailangan ko pang gumising ng 6 a.m. bukas eh, bukas ko na lang itu-tuloy ang kwento.

sa ngayon eto muna ang sasabihin ko...

alam mo ba kung anong ibig sabihin ng mga salitang sipag at tiyaga?

sipag at tiyaga, yun yung basahin mo lahat ng mga notes and articles na binigay sa iyo ng teacher mo at kalahati ng libro mo sa isang araw lang.

yun din yung subukan mong ipagkasya isulat lahat ng napagaralan nyo sa dalawang buwan, sa isang piraso ng 3x5 inch index card.

parang ganto...

yup ganyan nga. kita mo ba kung gano kaliit ang sulat ko jan? kailangan kong magdala ng microscope para mabasa yan. para akong nag-sulat ng review paper para sa mga duwende.

kupal kasi ang teacher ko. mabait sya, pero medyo kupal.

sabi nya, "it's an open note test."

kaming lahat: "yay!"

teacher: "...but you have to write your notes in a 3x5 index card."

kaming lahat: "BOO!"

yan. sige masakit ang kamay ko. mahirap mag-sulat para sa mga duwende.

at kung iniisip mo kung bakit screen capture itong image na ito, ay dahil kinuha ng ate ko yung camera ko kasi nasira yung camera nya at ayokong buksan ang computer ko para ma-scan lang yung index card na yun.

sige to be continued tong kwento na to. good night beyotches!

lovingly yours,

p.s.

bukas magre-reply ako sa mga comments nyo, pramis! mmwahugsz!

William the Waiter

2009-03-01T02:37:00.006-06:00

so kanina pagkatapos namin mag-gym naisipan namin mag-window shop at kumain sa labas.

oo, don't even dare stating the obvious, dahil tama ang nabasa mo. kumain kami pagkatapos mag-gym. pero hindi yan ang kwento ko, kaya wag ka muna makialam.

pagkatapos kumain. 9-ish p.m.

pinsan 1: Anong gagawin nyo mamaya pagkatapos?
sister: Huh? (hindi nakikinig dahil nagsa-sign ng resibo dahil nagbayad ng card)
pinsan 1: Hindi ikaw, yung lalaki!

(sabay tawa)

Malanding babae! gusto i-uwi yung waiter. (sabay tawa x2)

bago ibigay sakin ni William yung resibo ko sinigurado ko munang humingi ng refill ng iced tea na iniinom ko. para alam kong babalik sya.

Zsazsa: could you give me some water? or is this drink refillable?
William: oh yeah, it is! i'll be right backk with another glass.
Zsazsa: thank you!

William: (nagbigay ng iced tea tapos umalis)
Zsazsa: thank you.

William: (bumalik at binigay ang resibo ng order ko)
Zsazsa: thank you! (sabay bigay sa kanya ng card at ng resibo)
William: no problem, i'll be right back with your card.
Zsazsa: okay, thanks.

William: bumalik dala ang card ko, ang resibo at yung pipirmahan.
Zsazsa: nag-sign na ako at binigay sa kanya ang papel (sabay banggit ng, Thank You!)

Sister: ang pogi naman talaga nya.
Zsazsa: oo nga eh, kanina pa ko thank you, ng thank you. thank you kay Lord at binigyan tayo ng poging waiter.

(sabay tawa) Zsazsa = malandi x 2.

gusto ko pa sana habaan yung kwento pero i'm sure, wala ng magbabasa kung ganon. chaka masakit yung index finger ko kaka-drawing sa graffiti at kakalaro ng sims. ahaha. sana magkaron na ko ng mouse.

hindi ko inakala na aabot pala ng $40++ ang price ng mouse. hrm... kung manghuli na lang kaya ako ng daga dito sa bahay at pasakan sila ng cable sa pwet tapos isaksak ko dito sa laptop?

ayaw ko, baka may rabies pa yon.

Mmmwwwaaahugssluuurrrrrp.

p.s.

natapos ko na pala ang drawing ko sa napakaganda kong kaibigan na si -Meryl- ipo-post ko next week kapag nag-blog ako ulit. pramis.

Extra Virgin

2009-02-20T20:37:00.003-06:00

Try mo na!
Ayoko, masakit yata yan eh.
Pano mo nalamang masakit kung di mo pa nata-try?

Marami na nagsabi sakin, masakit daw.
Sa first time lang yun masakit.
Eh, first time ko nga eh.
Eh di ulit-ulitin mo. Bumalik ka ng bumalik, masasanay ka rin.

Ano bang feeling?
Nung first time ko, medyo masakit nga. Hindi naman sobrang sakit, pero syempre mamumula din yung skin, tapos kapag inulit-ulit na, magna-numb ng konti hanggang sa masasanay ka din. Okay yan!
Eh...
Try mo lang! No pain, no gain!

Sabihin ko na lang, gawin nya gently. Mabagal lang, para hindi nakakabigla.
Tange! Mas masakit pag mabagal. Di ka pa ba nakakakita ng ganon sa TV? Diba palaging mabilis yung process non?
Kita mo palaging napapasigaw yung mga babae, kasi mabilis!
Sa una nga lang yun masakit!

Pano ba talaga yun ginagawa? Kwento mo nga sakin.
Di ko alam nakapikit ako palagi eh, basta parang may liquid na mainit, chaka sticky, pero hindi ka naman mapapaso.
Eh?
Ano?
Ewan ko, pagiisipan ko muna.
Ahaha! Hay nako basta pag nasubukan mo na, gaganda ka lalo!
Sus!

May ilang buwan na ang nakakalipas ng mapagusapan namin to ng isa kong kaibigan na sanay na at alam na alam ang ganito. Ang proseso ng pagpapa-wax ng kilay.

Nagshe-shave lang kasi ako ng kilay, kaya mabilis din tumubo, hindi ako nagtu-tweeze dahil parang masakit din. Mas matagal pa kesa sa pag-wax kasi isa-isang follicle ang bubunutin.

Hanggang ngayon kino-contemplate ko pa rin kung magpapa-wax ako ng kilay.

My eyebrows are so bushy if I trim it I'd be able to make little wigs for the mice that live in our apartment. à la Cinderella, minus the evil stepsisters.

Cavemen, or shall I say, Cavepeople (ha-ha-ha) have less facial hair than I do. Good Lord.

Lovingly Yours,

Twenteen

2009-02-09T02:01:00.002-06:00

hindi ako takot tumanda.

hindi ko maintindihan kung bakit nagre-reklamo ang ibang tao tuwing birthday nila. palaging dahilan ang tumatanda na daw sila, at palagi ko naman naiisip na dapat bang i-reklamo yun?

hindi ako takot tumanda.

kasi naiisip ko tuwing nagbe-birthday ako, isang taon nanaman ang ibinigay sakin ni lord dito sa mundo. isang taon nanaman ng mga problema ang na-solusyonan ko. isang taon nanaman ang binigay sakin kasama ang family and friends ko. so bakit ako magre-reklamo?

hindi ako takot tumanda.

dahil hindi ako takot sa wrinkles. oo, mas maganda nga ang walang wrinkles, pero di mo rin ba naisip na nakakatuwa din ang may wrinkles?

nung bago magsimula ang winter, nagvo-volunteer ako sa isang nursing home kasama ang mga pinsan ko. dun mo makikita at maiisip na may character ang mukha ng isang taong may wrinkles. nakakatuwa makakita ng mga lolo at lola na puro guhit ang mga mukha, tapos kapag napa-ngiti mo sila, sabay-sabay na tataas ang mga wrinkles nila at magki-curve. ang weird ng kwentong to, pero natutuwa ako kapag nakaka-kita ako ng ganon. kasi mas ramdam mo ang ligaya ng isang taong may wrinkles na nag-smile. ewan ko lang.

hindi ako takot tumanda.

dahil naiisip ko meron nanaman akong chance para gawan ng panibagong kwento ang buhay ko. araw-araw may nangyayari sa akin, at tuwing magbi-birthday ako nai-isip ko na meron nanaman akong 365 days para makagawa ng mga bagay-bagay na pwede maiku-kwento ko sa mga tao. kung gumagawa ako ng isang page ng kwento tungkol sa buhay ko araw-araw, nakabuo na ako ng isang 365 page book. kung iisipin mo, novela lang yan kung ganyan kakonti. novela na sana ang buhay ko kung araw-araw akong nagsusulat ng mga kwento.

hindi ako takot tumanda.

dahil i'm looking forward to turning 21, para legal na akong uminom ng alak dito sa america.
pagkatapos non, hihintayin ko naman maging 30 ako, para makapaghanap ako ng mapapangasawa.
pagdating ko ng 30, hihintayin ko naman maging 34 ako para magka-anak. bakit ako matatakot sa pagtanda when i look forward to a lot of things. (okay, hindi ko alam kung pano ko yan sasabihin in tagalog. ahahah. sorry.)

hindi ako takot tumanda.

dahil naniniwala ako sa kasabihang, "You learn something new everyday."
kung matagal pa kong mabubuhay, isipin mo na lang kung gaano kadami ang matututunan ko sa mundo... sa buhay. i have a curious mind and curious minds should never be left wondering, it should be indulged. at pano ko naman ii-indulge ang mapag-isip kong utak kung hindi ako tatanda. diba?

hindi ako takot tumanda.

dahil gusto kong makita kung ano ang kinabukasan ng mundo natin. kung sa pagpatak ba talaga ng 2050 ay mga hover-cars na ang mode of transportation ng mga tao. kung after fifty or sixty years, ay nasunog na lahat ng mga halaman at nalunod na lahat ng mga penguin at polar bear sa antarctica, dahil sa global warming. dahil gusto kong makita kung anong itsura ni Britney Spears at ni Miley Cyrus after fifty years, assuming na buhay pa sila non.

hindi ako takot tumanda.

dahil gusto kong ma-witness ang history ng future.

nandito ako noong ma-elect ang first african-american president ng america.
nandito ako noong nangyari ang 9/11.
nandito ako noong sumikat ang Spice Girls.
nandito ako noong pinalabas ng Titanic.
nandito ako noong nangyari ang hurricane Katrina.
nandito ako noong unang linabas ang Sony Playstation.
nandito ako noong napalitan na si former president GWB.

gusto ko hanggang bukas at sa susunod pang mga taon, nandito pa rin ako sa mundo.

para ma-witness ko rin ang first asian-american president ng america.
para ma-witness ko ang mabuo at ma-construct ulit ang twin-towers.
para ma-witness ko ang mabuo at ma-construct ulit ang Spice Girls :p
para ma-witness ko ang makagawa ang mga tao ng barkong hindi nasisira ng higanteng yelo.
para ma-witness ko ang makaimbento ang mga tao ng isang higanteng payong na makaka-withstand ng malakas na bagyo.
para ma-witness ko ang bagong game console ng sony, sana next time lumalabas na sa TV yung mga characters ng game à la Sadako ng The Ring.
at higit sa lahat, para ma-witness ko ang araw na mapalitan na ng ibang mas efficient at magaling na president ang pilipinas.

hindi ako takot tumanda.

dahil isang araw sa isang taon, special ako. isang araw sa isang taon tumitigil ang mundo ng mga tao sa paligid ko, para umikot sa akin ang mundo nila.

isang araw sa isang taon, special ako.
hindi ako maghuhugas ng plato.
hindi ako uutusan.
hindi ako aawayin.
hindi ako papagalitan.
hindi ako pipigilan gawin ang kahit anong gusto kong gawin.
bibigyan pa ko ng regalo.
kakantahan.
papakainin.
papatawanin.
papasiyahin.

bakit ako matatakot tumanda kung ganyan ang buhay ko pag-birthday ko? isang araw lang yan dumating sa isang taon, pero taon-taon ito lang ang hinihintay ko. wala ng ibang mas sasaya pa. walang tatalo sa kaligayahang hatid sa akin ng birthday ko.

and finally, hindi ako takot tumanda.

dahil hindi rin ako takot mamatay.

kung ganyan ang iisipin mo tuwing magbi-birthday ka, sa tingin mo matatakot ka pa bang tumanda? magre-reklamo ka pa ba at madadagdagan nanaman ng isa ang edad mo?

mag-comment ka na lang kung gusto mong sumagot sa tanong ko.

malapit na birthday ko, alam mo ba yun?

I made this widget at MyFlashFetish.com.

lovingly yours,

With Wings

2009-01-29T13:46:00.006-06:00

*binato ng unan*

ano ba!? ang kupal nito, bakit mo ko binato?
kanina pa kita tinatawag di ka ka nagpe-pay attention sakin.
di kita naririnig may earphones ako.
ano ba yang pinapakinggan mo? mamaya mabingi ka na nyan.
bakit ba?
halika dito, panoorin mo yung babae sa tv, maganda.

*tumayo, at naglakad papunta sa sofa at nanood ng tv*

ayan? nangbabato ka para jan?
baket di ba maganda!?
maganda.

*tumingin sa coffee table, kinuha ang basong may coke at uminom*

bakit naman may nakalagay na band-aid sa lamesa?
band-aid? oh, ahhh. hahaha, band-aid... gagu! eh bakit ba?! pupunta ako sa banyo, tapos nakita ko yung babae sa tv.
kadire.
hindi pa naman yan gamit! muka ba yang opened and used!?
kahit na! scandalosa to! itago mo naman ng konti, be discreet...

mamaya makita yan ni daddy sabihin non, "ano ba to pekpek?" [sabay turo sa lamesa]

Bleeding Love - Leona Lewis

==========

lovingly yours,

Rhinovirus

2009-01-25T23:29:00.007-06:00

*aaaaahhhchooooo!*

may sipon ka pa rin?
hindi pa rin, nanaman! *sigh*
uminom ka na ng gamot?
madaming beses na. mao-overdose na ko.
punasan mo yang uhog mo.
hindi yan uhog, umiiyak lang ang ilong ko. [sabay punas]

*sniff*

LUHA - AEGiS

lovingly yours,

SINABI NG AYOKO SAYO!!!

2009-01-15T16:55:00.004-06:00

Paano na lang kaya ang blogging life ko kung maubusan ako ng mga reklamo sa buhay? Wala na.

4:50 P.M., January 15, 2009.

*riiiiiiiiing!* *riiiiiiing!*

Hello?
Hi! My name is Josh, are you currently....
I'm not interested.

*click* [sabay tapon ng cordless phone sa sofa.

==========

Nung natapos ang newspaper subscription namin, hindi na ulit kami nag-renew dahil mas mahal, lalo na kung walang oras magbasa ng newspaper ang mga tao dito sa bahay. Kaya naman tuwing Linggo na lang kami bumibili ng dyaryo.

Sa kasamaang palad, nalaman ito ng newspaper company kaya naman isang araw noong nakalipas na taon, tumawag sa bahay namin si Robert. (hindi talaga Robert ang pangalan nya pero hello naman! matatandaan ko pa ba yun?)

Sabi nya, "Yo! did y'all know you ain't gettin' the papers no mo'?" (hindi exact quote)
Kinausap sya ng daddy ko at sinabing, "Hey Joe! Please don't call us anymore." (hindi exact quote)

Pero dahil determinadong manligaw si Robert, tumawag sya ng tumawag.

Araw-araw. Tuwing 3:00 P.M. on the dot. Magri-ring ang telepono at maririnig mo ang boses ni Robert.

Parang yung manong sa ABS-CBN tuwing 3:00 P.M. tapos sasabihin nyang, "It's time for the Three O'clock Habit" tapos ikukwento nya yung buong buhay ni Sister Faustina. Ganon. Ganon si Robert.

Pero para maloko ka nya ang sasagot ng telepono, iba-iba ang gagamitin nyang pangalan. Ang malas nya lang dahil ako ang official telephone answerer dito. Wala naman kasing ibang tao kapag hapon.

Kaya tuwing sya na ang tatawag, hindi ko na sinasagot at pinapabayaan ko na lang na i-take ng answering machine. Minsan kapag nasa mood akong sumagot ng phone, sinasagot ko rin naman, at hinahayaan ko syang magsalita, tapos kapag tapos na sya pinapaulit ko hanggang sa mapagod sya.

Pero isang beses, bumisita dito ang Uncle ko at nagkataong nasa banyo ako kaya sya ang sumagot ng telepono at pinag sabihan nya si Robert na tanggalin kami sa kanilang call list. Simula noon hindi ko na narinig ang boses ni Robert.
==========

September 2008. May bagong employee ang -Empereon Market-. Ang marketing agency na nagra-run ng call center ng Star Tribune.

Itatago natin sya sa pangalang, Josh.

Araw-araw, tuwing 4:50 P.M. ng hapon tumatawag sakin ang kaisa-isang, ex-phone pal/new stalker ko. si Josh. Isang Asyano na I think ay taga vietnam, kasi hindi sya tunong intsik at hindi rin sya tunog pinoy.

Isang beses naka-away ko itong si Josh, dahil parang hindi maka-intindi.

(pangalawang beses ko na sinasabi.)

...Oh no, I don't make the decisions in the house, call back some other time so you can talk to my dad.

(pero humirit pa rin sya.)

...but are you currently 18 years or older? and do you read the newspaper everyday?

kaya naman napasigaw ako at sinabing:

ugh! I said, I DON'T MAKE THE DECISIONS AT HOME, SO PLEASE JUST CALL BACK ANOTHER TIME!

nagsalita sya ulit at humirit ng, "You don't have to make any major decisions right now, if you'd like I'd tell you about... blah blah blah."

I'M NOT INTERESTED! sabay bagsak ng telephone.

Araw-araw, simula nung araw na yon, tumatawag si Josh, gamit ang ibang pangalan. Alam kong siya yun dahil kilala ko na ang boses nya, ilang messages na rin ang naiwan nya sa aming angswering machine.

Wala na sana ako pakialam sa kanya, ginagawa lang naman nya ang kanyang trabaho. Pero fuck, natutulog ako kanina. Alam nyo namang mahirap akong makatulog sa gabi, kaya as much as possible gusto kong nagna-nap sa hapon kung may oras ako para mag-nap. Pero fuck talaga! Gago si Josh eh, ginising ako sa mahimbing na pagkakatulog. FUCK YOU JOSH!

Bukas 9 A.M. ang pasok ko. gigising ako ng 6:30 A.M. or 7:00 A.M. at least two hours para pag-pasok ko sa school, gising na gising na ko. Tapos sa 1:00 P.M. na pag-uwi ko, kakain ako ng lunch, magbabasa ng libro, manonood ng tv at pag-sapit ng 3:00 P.M. matutulog ako sa sofa.

alam kong tatawag si Josh ulit, at alam kong magigising ako. Pero alam mo ba kung ano ang gusto kong gawin kapag tumawag sya?

*riiiiiiiiing!* *riiiiiiing!*

Hello?
Hi! My name is Josh, are you currently....
I'm not interested.

*click* [sabay tapon ng cordless phone sa sofa.]

Hindi ganyan. Anong gagawin ko? Abangan.

lovingly yours,

P.S. Napanood mo na ba ang bagong commercial ng skittles? Maganda. OO, maganda.

Kamusta Na Ba Ako?

2009-01-09T23:40:00.016-06:00

hindi ako mahilig makiuso, kaya ito, ngayon pa lang ako gagawa nito. para cool.

bagong taon nanaman at bagong buhay. so far, sa pangalawang week ng bagong taon maganda pa naman ang mga nangyayari sa buhay ko, minsan nga naiisip ko masyado na yatang maganda at masarap ang aking buhay, ayokong makita at maranasan ang pagbagsak nito. [kasi diba what goes up must come down.] maloloka ako kapag nangyari na yon.

matagal tagal din akong nawala. buong christmas week yata sirado ito, na-miss mo ba ako? ahihihi.

anyway, tama na ang mga kalokohan, halina kayo at samahan nyo kong balikan ang nagdaan na taon. napakabilis ng panahon, parang two weeks ago lang 2008 pa. aaaaaahhh...

==========
Enero.

hindi naging masyadong maganda ang pasok ng taong 2008 sa buhay ko. at kapag ang new year ko ay hindi masaya, sign lang yon na hindi magiging maganda ang buong taon ko.

January 1, 2008. tahimik kaming nag-celebrate ng bagong taon sa bahay ng mga pinsan kong nasa pilipinas na ngayon. kaming anim, kumain ng pizza, ng chicken, at ng specialty kong chicken alfredo. nakatago sa ilalim ng malaking kumot, sama-sama kaming nanood ng isang horror film na pinamagatang The Wishing Stairs. or something like that. hanggang sumapit ang hating gabi. ganon ka bleak at boring ang bagong taon namin nung 2008.

January 16, 2008. namatay ang lolo ko. isang araw bago ang kanyang 85th birthday. sayang nga hindi pa nya inabot. isang araw na lang. hindi rin ako nakasama nung funeral, mami ko lang at yung mga aunts and uncles ko ang umuwi. tatlong taon din kami hindi nagkita, hanggang sa kanyang pagkamatay hindi na kami nagkita.

konti lang ang memories ko with him kasi nga, hindi sya gaya ng lola ko na si Mama Margie, close kami nun, pero si Papa Mar ang tanging memory ko lang sa kanya ay yung mga araw na pareho kaming nasa sala at nanonood ng CNN at yung tinuruan nya ako mag-chess, at yung mga panahon na kumakain sya dito sa bahay namin araw-araw kaya ako natuto magluto ng kanin. pero other than that wala talagang mga madamdaming social interaction na nangyari samin. kaya naman sobrang nakakalungkot ang kanyang pagkamatay, kasi naiisip ko pano kaya kung naging malapit ako sa kanya? ano kaya ang feeling ng mapatawa si Papa Mar?

nakakalungkot no?

January 18, 2008. birthday ng daddy ko. wala kaming ginawa, kumain lang kami sa isang chinese buffet. ang chinese buffet ay isang normal na bagay lang sa aming buhay, mura lang kasi at marami ka nang makakain. pero dahil nga kakamatay lang ng lolo ko, hindi na kami naghanda.

Pebrero.

February 15, 2008. Friday. 19th birthday ko.

May pasok ang mga tao sa trabaho. kaya kasama ang mami ko nagluto kaming dalawa at nagcelebrate. oo kahit dalawa lang kami nag-celebrate pa rin ako. ewan ko ba, sinisisi ko ito sa aking mild obssessive-compulsive disorder. ahihihi. kailangan sa birthday ko magce-celebrate ako, kahit may pasok, kahit walang bisita, kahit walang handa, kahit ako lang mag-isa, basta birthday ko bibili ako ng cake at magbo-blow ng kandila. hindi ko hindi ko ice-celebrate ng maaga para mag-tugma sa schedule ng iba, at lalong hindi ko ipapabukas ang kaarawan ko. kung walang gustong maki-celebrate sakin, okay lang, basta ako magce-celebrate. buti na lang yung araw na yon walang pasok ang mami ko sa trabaho. hindi masyadong lonely, kahit na sya lang ang kumanta ng happy birthday para sakin.

February 16, 2008. Saturday. nag-celebrate kami ng ate ko. hindi ko na matandaan kung saan kami nag-celebrate basta alam ko lumabas kami.

February 17, 2008. Sunday. nag-celebrate naman kaming buong pamilya at pati na rin ang mga pinsan ko. kasama namin sa chinese buffet at nag-shopping na rin ako. [daddy ko nagbayad lahat.] pinakamasayang birthday celebration ko ng 2008
February 23, 2008. nagcelebrate naman kami ng kaibigan kong si Han at ang iba pa naming barkada. nanood lang kami ng movie at kumain sa labas.

February 28, 2008. may nag-comment sa isa kong blog. nagtatanong kung pwede daw syang mag-comment sa mga lumang blog entries. syempre naman! ang kauna-unahang blogger friend ko. [hindi counted si -Mr_D- dahil hindi ko naman sya sa blog nakilala kundi sa strangebrew forum. we go way back. ahahha.] itatago natin sya sa pangalang, -Poncy- at pinakilala naman nya ko sa ibang bloggers na ili-libre ko daw kapag umuwi ako. hindi na lang ako uuwi. ahahah.

Marso

wala masyadong nangyari, bumalik sa minnesota ang pinsan kong si -Marian- galing sa Louissiana.

Abril

April 2, 2008. isang yahoo messenger conference ang nangyari. invited ni Poncy. noong araw na yon, nakilala ko sa unang pagkakataon ang ilan lamang sa madaming bloggers na makikilala at magiging kaibigan ko. sila ay sina -bulitas- , -kuya ponchong- , -Towy- , at ang sikat na sikat na may-ari ng -blog na ito- itatago natin sa pangalang, Jomari.

April 11, 2008. may pumunta sa Thought-Pollution. isang kupal na nag-comment ng mga offensive na bagay. ginawan ko na lang sya ng blog entry na sya namang nagpasikat ng blog ko. ang blog entry na yon ay pinamagatan kong P.S. I Love You [tagalog version]. starring Ben and Tisay. kasama nang blog entry na iyan ang larawan na ito. ni-drawing ko pa yan from the bottom of my heart, isa ring dahilan kung bakit dumami ang kaibigan ko sa blogosperyo.

hayop ka Ben! nasan ka na? binihag mo ang puso ko, tarantado ka mahal na kita! bakit ayaw mo nang magpakita ulit?

April 16, 2008. isang ym conversation naman ang nagdala ng maraming readers sa Thought-Pollution. ang usapang iyon ay ginawa kong entry at pinamagatang Made in China. starring Jomari and Tisay. unti-unti ng dumadami ang nagbabasa ng blog ko at ang mga kaibigan ko. YAHOO.

Mayo

May 18, 2008. sa unang beses, sumali kami sa Aids Walk. isang charitable chuva para sa Aids awareness and prevention, kung saan nabigyan kami ng maraming granola bars, condoms at tootsie rolls.

Hunyo

June 2, 2008. isa sa pinakamagandang nangyari sa buhay ko. nag-bakasyon kami sa New York. shit. gusto kong tumira don forever.

June 16, 2008. birthday ng ate ko. nagcelebrate kami sa zoo. i love animals. palagi kong sinasabi na kung di lang ako takot sa bulate, magve-veterinarian na lang ako. pero wala akong magagawa. takot ako sa bulate eh.

June 21, 2008. isa pa sa pinakamagagandang araw ng buhay ko. ngayon ko lang naisip na ang ganda ganda pala ng buwan ng hunyo. ang dami nitong naihatid na kaligayahan sa buhay ko. nanood kami ng Rent (play hindi movie) sa ordway. OMG. gusto ko ng mamatay nung araw na yon, parang wala ng ibang magandang mangyayari sa buhay ko, lahat nangyari na.

Hulyo

July 4, 2008. independence day. wala kaming ginawa.

Agosto

August 6, 2008. nag-file ng divorce ang mami ko. dalawang taon na silang separated pero nung August lang sya formally nag-file ng divorce.

August 8, 2008. binuksan ko ang Daldalera x 1 [maingaysitisay] only for invited readers.

August 8, 2008. olympics.

August 27, 2008. 1st day in school. yes, college.

Septembre

September 8, 2008. Renaissance Fair.

wala ng nangyari.

Octobre

October 4, 2008. namasyal kami sa Wisconsin. oo pasyalan lang ang Wisconsin. ahahhaha.

October 15, 2008. birthday ng mom ko. uminom kami at nagparty. ahihihi. at nangyari -Ito-

October 24, 2008. na-finalize ang divorce. okay lang.

Novembre

November 1, 2008. binuksan ko itong blog na ito. Daldalera x 2. open for everybody.

November 2, 2008. halloween party. nag-costume ako as a playboy bunny. ahahah. ano bang magagawa ko, malandi ako eh.

November 22, 2008. Nag debut yung pinsan kong si Maria.

wala sya jan sa picture, kasi nakiki-mingle sya sa mga guests nya. chaka maganda ako dito sa picture na ito kaya ito ang ilalagay ko. ahihihi.

Decembre

December 1, 2008. gumawa ako ng isang madamdaming blog entry dito kung saan nagre-reklamo ako at sinabi ko kung bakit ayaw ko kay Marian Rivera.

December 2, 2008. inaway ako ng fansclub ni Marian Rivera. HELL YEAH! bumi-bigtime na ako. isang buong fans club na ang nangaaway sakin. i wanna give a shoutout to my homie, Mylene and Norma Gamboa! i miss you guys! pwe!

sometime in December, nakilala ko si -Merylanndulce- ang bago kong bff at ang kahuli-hulihang tao na nakilala at naging kaibigan ko sa taon na 2008. pen pals din kami, kahit na di ko pa talaga natatanggap ang sulat nya. ahihihi.

at ang mga sumunod na araw ay napakahaba at napakasaya. kahit december sya nangyari hindi ko yun isasama sa aking year-ender blogpost. dapat may sarili syang blog entry.

==========
at yan ang mga pangyayari sa buhay ko noong taon ng 2008.

sa mga taong nakaaway ko, sorry.

sa mga taong naging kaibigan ko, maraming salamat pinasaya nyo ang malungkot na buhay ko. sana magtagal pa ang ating friendship.

sa mga taong naging kaibigan ko, ang swerte nyo. ahahaha.

sa mga taong nagbabasa ng Thought-Pollution at Daldalera x 2. maraming salamat at pinagaaksayahan nyo ng oras ang mga pinagsasabi ko.

sa mga taong gustong maki-chismis sa problema ko, muli kong bubuksan ang Daldalera x 1. at tatawagin ko itong, Daldalera: Goes Emo. i-ym lang sakin ang email address para ma-invite ko kayo. okay? apir!

maraming salamat ulit. mmmmwah.

"...inuulit ko, mahal ko kayo." --- Dorina Pineda

lovingly yours,

Nacho Bueno

2008-12-24T03:04:00.002-06:00

meron akong mas mahabang entry dun sa isa kong blog. bisitahin nyo naman yun. lonely na eh.
==========

in-email ko yung pinsan ko na dito na lumaki, pero ngayon ay sa pilipinas na nakatira at tinanong sya kung anong gagawin nila sa pasko. first time nya kasi yatang mag-pasko dun. sinagot naman nya ang mga tanong ko. maghahanda. magpaparty at iba pa.

pero ang nakakuha ng attention ko ay nung sinulat nya, na excited na daw sya para sa Nacho Bueno. ang sabi pa nga nya, "...And then we gonna party it up during Nacho Bueno. (it's christmas eve) i don't really know what it is but i bet it's gonna to be fun."

natawa na lang ako. hanggang ngayon di pa rin ako nagre-reply sa message nya. kaya hindi ko pa rin nasasabi na Noche Buena ang totoong tawag dun. titignan ko muna kung maghahanap sya ng maraming Nachos at mexican food. rakenrol.

dapat sa pasko pa ako magsusulat at magpapaalam. pero nakikita ko na, ngayon pa lang na malamang lasing ako buong linggo at walang oras para mag-blog.

kaya sa inyong lahat, Masayang Noche Buena at Maligayang Pasko!

kitakits sa bagong taon. di ko alam kung kelan, basta i'll be back in '09.

PARTEEEEEEEEEY TIME!

lovingly yours,

Shala

2008-12-20T01:28:00.005-06:00

kung gaano ako ka-hindi busy kahapon, ganon naman ang level ng pagka-busy ko ngayon.
pero ngayon wala na ko ginagawa kaya magba-blog na lang ako.
==========

[kung hindi mo pa alam.lahat ng links na nilalagay ko sa mga entries ko ay nago-open in a new tab. lalang gusto ko lang i-share.]

eto ay ang continuation ng entry na [-ito-] .

at sabi [-dito-] ang meaning daw ng shala ay sosyal.

==========

maliit lang ang population ng filipino community dito sa may amin. malamig kasi, chaka mas malaki ang job demands sa ibang parte ng amerika. kaya naman nakakatuwa kapag nagsha-shopping ka lang, tapos bigla kang may nakitang pilipino. parang gusto mong yakapin at kamustahin at sabihin, "oi! pilipino ka?! ako ren! apir! bestfriend na tayo!".

pero minsan, ayaw ko rin makakakita ng ibang mga pilipino. bakit? ganto kasi...

isang gabi, papunta kami sa concert ni Lani Misalucha. naglalakad kami galing sa parking lot, at rinig na rinig na kagad namin ang maingay at palengkerang boses ng isang babae. i'm sorry, sensitive lang talaga ang tenga ko, ayaw ko sa mga taong mahilig sumigaw.

"Dalian nyo at malamig! mahaba pa ang pila sa loob!" sigaw ng babae sa mga kasama nya sa koche.

pero dahil mabagal talaga mga kasama nya at mabilis naman kami maglakad, nalampasan na namin sila. malayo na kami sa kanila pero rinig na rinig ko pa rin ang boses ng babaeng palengkera. pasigaw kasi magsalita. parang bingi lahat ng kausap nya o di kaya may built-in microphone ang bibig nya.

madulas yung sidewalk kaya medyo bumagal maglakad yung mami ko para hindi sya madulas, at naabutan na sya ng konti nung babae. kaya naman naririnig na nya ang bulong ng babae sa kanyang mga kasama. (ang decibel ng bulong ng babae parang kung gano lang kalakas ang boses ng normal na tao sa isang normal conversation.)

(bale thirdhand na itong chismis na ito...) pero sabi ng mami ko, sabi daw ng babae sa mga kasama nya habang nakatingin sa amin, "bakit pa tayo mag-aayos at magbibihis ng maganda? hindi naman tayo ang magco-concert, manonood lang naman."

lumingon ang mami ko sa kanya. naka-sweatpants lang kasi sya at t-shirt at jacket. tumahimik yung babae nung lumingon yung mami ko at lahat kami tahimik ng pumasok sa theatre lobby.

yan ang reason no. 1 ko kung bakit minsan ayaw kong maka-meet ng pilipino. ang mga pilipinong pakialamera.

bakit kasi ang ibang mga pilipino sadyang mahilig makialam?

siguro pwede na rin namin ma-take na compliment na masabihan kaming maayos at maganda ang suot. pero ano bang magagawa namin? yun naman talaga ang normal clothes namin. kahit sa grocery lang kami mag-punta ganon pa din ang susuotin namin kasi yun ang meron kami.

ano kaya ang iniisip nya ng panahon na yun at bigla syang napa-comment ng ganon?

sosyal na pala ngayon ang magsuot ng pantalon, t-shirt at coat.
sosyal na pala ngayon ang masuklay, mag-lipstick at magpunas ng pawis sa muka.

kung overdressed kami sa kanyang opinion ano na lang pala ang tamang outfit sa ganong event? bakit kasi sya nakikialam sa outfit at sa look ng iba, samantalang dapat iniisip nya ang outfit nya?

(click image for a larger view)

(L-R: my sister Kerrie, Auntie Myrna and my Mom.)

itutuloy...

lovingly yours,

Ano Daw? [Part 2]

2008-12-17T14:54:00.005-06:00

Okay, ang dami kong iku-kwento, hindi ko na alam kung kelan ko isisingit yun kwento ko tungkol sa Debut ng pinsan ko, sa concert ni Lani at dun sa poging guard sa trabaho ko dati. iba ulit kwento ko ngayong linggo na to. (oo weekly na ako naga-update, hindi na monthly, hindi na daily at mas lalong hindi na hourly.)

anyhoot.

dati may nakwento ako sa Daldalera x 1, tungkol sa isang counselor sa school ko. nilipat ko nga pala dito yung kwento na yun, [-click this-].

kanina dahil mage-enroll dapat ako kinailangan kong magpagawa ng appointment. at dahil wala pa naman talaga akong definite na major course, sinabi ko sa receptionist na kahit sino na lang ipakausap sakin ayus na.

pero sa totoo lang, gustong-gusto ko na lumuhod sa sahig, itaas ang aking mga kamay at magmaka-awa kay lord na sana wag akong ipakausap ulit sa babaeng nag-interview sakin dati.

umupo ako sa waiting area at nagbasa ng libro. (Joms, nakuha ko na yung A Clockwork Orange, bukas sisimulan ko basahin. apir!)

habang nagbabasa, may tumabi sa aking g-dawgs na boylet. hindi ko alam kung anong meron sa beauty ko, pero parang meron akong magnet towards the "dark forces". hahaha. (okay sorry...) hindi ako racist, pero i just feel really weird kapag may na-attract akong itim. karamihan kasi ng mga namamangha sa beauty ko ay itim. dahil ba malaki ang boobs ko? o ang pwet ko? ano ba?

[kakanta muna ako] "... i don't think you're ready for this jelly! i don't think you're ready for this jelly! i don't think you're ready for this, cause my body's too BOOTYLICIOUS for ya babe!"

okay. rewind.

so tumabi sya sakin. umalis. at bumalik.

kapag balik nya dun na sya sa other side ng waiting area umupo, adjacent ng upuan ko pero not exactly beside my seat. gets? eto tignan nyo na lang yun illustration ko.

hindi ko alam kung bakit sya tumabi sakin eh ang daming upuan na walang tao. pero di ko na lang pinansin at nag-continue na magbasa ng libro. (ang binabasa ko ngayon ay Persepolis, illustrated novel na sinulat ni Marjane Satrapi, kanina ko lang sa waiting area sinumulan at ngayon malapit ko ng matapos. apir!)

nung umupo na sya dun sa isang upuan (refer to the blue square) nakikita ko sa aking peripheral vision na tumitingin-tingin sya sakin. hanggang sa isang beses nagka-eye contact na kami. (o, wag kayo kiligin.) nag-smile sya sakin, kaya naman nag-smile na rin ako, tapos nagmadaling tumingin ulit sa libro ko para i-continue ang pagbabasa.

tawa ako ng tawa sa binabasa ko, ng finally may lumabas na rin na babae mula sa office. tinawag ang boylet at kinausap sa labas ng office. kung bakit hindi sya pinapasok di ko alam. hindi ko rin pinansin at nag-continue pa rin ako sa kakabasa ng libro ko. hanggang sa tinawag na ang maganda kong pangalan.

"ZsaZsa." sigaw ng babae habang nakatayo sa may pintuan ng office. hindi ko pinansin dahil gusto ko tapusin yung binabasa kong page.

"Is ZsaZsa here?"

"oh yeah, that's me."

iku-quote ko lang paboritong phrase ng lolo ko nung nabubuhay pa sya, "ANAK NG PATING NAMAN!"

THE SHIT! legat talaga! di ko alam kung karma ba ito o kung talagang trip lang akong paglaruan ni lord. ang babaeng nakausap ko ay pareho ng nakausap ko dati.

ganun pa din itsura nya. parehong buhok. parehong kulay ng damit. may hawak na cellphone at nagchi-chew ng bubble gum. it's friecken white trash at its best.

pag pasok ko sa office nya biglang bumalik ang mga ala-ala ng mga sandaling pumunta ako dito noon. ang office nya na maliit, madilim at windowless. ayaw ko sa office na to, feeling ko i'm scrunched inside a tiny box. parang kung pwede lang sa may pintuan na lang ako makipagusap.

anyway. gaya ng dati, bago nya ako kausapin nag-text muna sya ng matagal. okay, this time multi-tasker na sya at kinakausap ako habang nagte-text. tas binigyan ako ng isang maliit na papel na pipirmahan at sabi nya, "that's it."

hindi ko man lang alam kung ano yung pinirmahan ko, pero wala pa sigurong 2 minutes lumabas na kami sa office nya para pumunta sa receptionist at para ibigay nya sakin ang list ng mga classes na dapat kong-itake.

hindi ko alam kung palagi ba syang natatae o kung talagang ayaw lang nya sakin, pero tuwing nagkikita kami palagi syang nagmamadali. that bitch.

at sa aking paglabas sa office at sa reception area, tumingin ulit ako sa office nya. bumalik na sya sa kanyang desk at nag-resume sa pagte-text ng kung sino man yung ungas na nagte-text sa kanya kahit na alam naman na office hours pa.

naglalakad ako habang pinapanood syang mag-text, at na-imagine ko na lang ulit na sana sumabog yung cellphone nya habang nagte-text.

KABOOM!

apir.

lovingly yours,

p.s.
nag-register na ko ng mga classes ko for january, at meron akong Photoshop class. WEEEE! gusto ko lang i-share dahil excited na ako. hehehe.

Manong My Labs

2008-12-12T12:15:00.007-06:00

OHMYZEUS MANONG! please don't make harana to me nga! it's so maaga pa in the morning, and you're like that again. stop making harana to me or else, i will make bato to you this very high, very matulis, stiletto shoes of mine. so nakakaloka you! warla ka!

na-plert ko na to dati, granted i didn't say it exactly that way, pero parang ganyan na din.

dahil sanay na ako na nagigising yung ate ko ng maaga, hindi na rin ako nagigising kapag bumabangon sya. kahit ano pa ibagsak nya sa sahig at itapon sa ding-ding, parang akong bear na ilang buwan ng nagha-hibernate. hindi ako nagigising.

pero meron isang taong nakakapag-gising sakin tuwing umaga ng biyernes (at minsan sabado at linggo din). at yun ay si Manong na kapitbahay namin.

kagaya ngayon, nagising ako ng napaka-agang 1030 a.m. dahil pagkalakas-lakas magpatugtog ni Manong ng radio nya sa car nya.

alam mo yung mga g-dawgs na kung magpatugtog sa koche nila ng hiphop music eh halos mabasag na ang bintana nila sa lakas ng vibrations ng speakers?

yung tipong kahit nasa loob ka ng bahay na sirado lahat ng bintana eh maririnig mo pa rin si Akon at ang nakaka-urky na boses nya at paulit-ulit-ulit-ulit-ulit-ulit-ulit na sinasabing, "...that girl is so dangeeerrouss! that girl is so daangeeerrousss!..." [please lang kung dangerous talaga yung girl, eh di tumawag sya ng police! lintek! ang ingay-ingay!]

alam mo yung mga g-dawgs na ganun magpatugtog sa koche nila? well ganon si Manong.

pero ang masaklap iba ang style ni manong. hindi sya hiphop. hindi sya rnb. hindi sya pop. at hindi rin sya rekenrol.

mexicano si Manong at ang mga pinapatugtog nya tuwing umaga ng weekends eh mga musica nila sa kanilang bansa. WHATTHEFLUCKINGSHIEZNET!?!?!

nung una naisip ko, baka nagkataon lang. pero biglang nagkaron na ng pattern. every weekend, once na mag-hit na ang 10:30 a.m. sa aking alarm clock, maririnig ko na ang tugtugin ni Manong. mga tipong Macarena na parang LaCucaracha.

sana balang araw masanay na rin ako marinig ang music ni Manong at hindi na ko magising kapag nagpatugtog sya.

at oo, maaga ang magising ako ng 10:30 dahil 4 a.m. ako natutulog.

lovingly yours,

Hubad

2008-12-08T00:07:00.003-06:00

okay. pramis sa thursday, iku-kwento ko yung concert.
iba ulit ang kwento ko ngayon.

ganto kasi.

noong ako ay nasa high school, naisipan kong kumuha ng mapagkakakitaan para hindi ako umaasa sa ibibigay ng dad ko na baon sa school. dati kasi iba ang baon ko sa school at iba din ang pang-gastos ko sa mga kalokohan lang, kaya kahit kelan, kahit saan basta gusto ko bibilhin ko. tas lumipat kami ng ibang bansa and then BOOM!

para akong sinapak ni lord at sinabing, " MWAHAHAHA!! mabuti naman at nagpakasarap ka na sa Manila. dahil dito na nagtatapos ang lahat. dito mo maiintindihan ang halaga ng pera. ge, enjoy."

siraulo lang ang magsasabing masarap tumira sa amerika. okay sige, it has its pros and cons, pero kapag bagong dating ka dito at nagsisimula ulit mamuhay, maiisip mo na mas gusto mong mabuhay sa Manila, lalo na kung lahat ng gusto mo nasusunod at natutupad.

pero balik tayo sa trabaho ko. 2 years ago na yun. 17 pa lang ako.
at kung hindi ako sumasideline bilang taga-alaga ng mga anak ng pinsan ko, nagtrabaho ako sa isang malaking department store na itatago natin sa pangalang Bull's Eye. at dahil part-time lang ako, hindi ako araw-araw nagta-trabaho, minsan may mga week na hindi ako nilagay sa schedule at minsan naman may mga week na araw-araw ako nagta-trabaho.

palagi kaming merong meeting sa backroom. at nung unang araw ko pinakilala nila ako sa lahat ng employees nung nag-meeting kami.

[slightly off-topic: ang tawag nila sa mga guards, ay Assets Protector or AP]

Day 1 ko: ang AP ay si Paul. isang malaking mama na malaki din ang puso. oo mabait si Paul, palaging naghe-hello sakin at minsan nakasama pa namin sya ng mga katrabaho ko habang kumakain.

Week 1: si Paul lang ang AP.

Week 2: nakilala ko si Nicky. lalaki si Nicky. di kami close.

Week 3: nakilala ko yung isang boylet na nakalimutan ko na rin ang pangalan. mas lalong di kami close dahil nakalimutan ko ang pangalan nya.

Month 1: habang nagmi-meeting kami, pumasok si Paul at as usual, parang sabi sa Temptation Island, "late entrance, early exit." ganon ang style ni Paul.

dahil halos pareho kami ng pinanggalingan ni Paul dun na kami sa dulo ng backroom nakatayo, para malapit lang ang lakad pabalik. wala naman akong pakialam sa mga sinasabi nila sa meeting kaya ako palaging nakatulala at nakatingin sa sahig. ganun din ako nung araw na yon hanggang...

may pumasok sa backroom. isang matangkad na boylet, mahaba ang buhok. medyo scruffy. at SUPERFAFALICIOUS! nabuhayan ako bigla at parang biglang sumaya ang meeting. tinignan ko sya at tumingin sya sakin. ngumiti ako at ngumiti din sya.

sino kaya tong boylet na to?! I MUST KNOW HIS NAME! kinakausap sya ng supervisor habang ako naman ay sikretong tumitingin-tingin sa kanya.

di lang nya alam, unti-unti ko na syang hinuhubaran sa isip ko. HINDE! hindi ko sya mina-manyak sa isip ko, pramis! pero woooooow para syang BradPitt/CollinFarrel sa imagination ko.

naisip ko rin na, sayang ang beauty nya. sana naging underwear model na lang sya.

itutuloy...sa biyernes. sa biyernes na kasi mawawala nanaman ako, at hindi pwede sa thursday dahil iku-kwento ko yung concert. OH YEAH. mwahugsz.

lovingly yours,

Jukebox

2008-12-05T15:17:00.010-06:00

dear mga pogi at magaganda kong kaibigan.

maraming salamat sa mga nag-comment dun sa post ko tungkol kay superfan, sana maintindihan nyo kung hindi na ko magre-reply. nung sinabi kong end scene na at dapat dun na magtapos ang usapan, i meant every word of it. kaya apir sa inyo at maraming salamat ulet, i appreciate every comment i received on that entry. :D pramis!
==========

anyway, kamakailan lang nag-concert dito sa may amin si Lani Misalucha, at dahil magaling sya kumanta at fan din nya ang ate ko, nanood kami.

madaming mga pilipino. syempre hindi kasing dami ng sa ibang lugar pero madami din.

konti lang sa kanila ang nakakakilala kay Lani, at kahit wala akong kilala kahit sino sa kanila, alam kong konti lang ang nakakaalam kung sino si Lani dahil hindi ka pa nakakapasok ng theatres maingay na at nagchi-chismisan na ang mga tao.

ito ang dahilan kung bakit nakakamiss ang pilipinas.
yung mga maiingay, nagsisigawan at nagtitiliang mga tao. yung akala mo naga-away, naguusap lang pala. mga ganun.

pero hindi ko muna iku-kwento ng buo ang araw na yan, kasi ang kwento ko ngayon eh yung bago kong LSS na maga-apat na araw ko na naririnig sa isipan ko, kahit na hindi ko naman talaga alam ang lyrics.

karamihan kasi ng mga nasa concert eh mga matatandang pilipino na. yung mga tipong nung si Aga Muhlach at si Romnick Sarmienta pa ang bagets, nandito na sila.

at may isang babaeng nakakuha ng attention ko. kung bakit kasi ako biniyayaan ni lord ng matinding observational skills hindi ko alam. pero sana hindi ko na lang sya napansin at hindi sana sya naging dahilan kung bakit ko naging-LSS itong kanta na to.

yung babae kasi, medyo mahaba ang buhok, mga abot sa boobs ng konti, tapos side swept at pouffy. parang ganto ---> pero mahaba. tapos nakaitim sya at parang may shoulder pads ang suot nyang blouse. di ko alam na may gumagamit pa pala ng shoulder pads, pero natutuwa ako, kasi naalala ko yung teacher ko nung kinder.
==========

ng matapos na ang concert, merong autograph signing session at pumila na ang mga tao. nakita ko nanaman yung babaeng tinawag kong si Miss B. kasi nga kamuka nya yung teacher ko nung kinder na si Miss Bongtion.

masaya naman yung concert, magaling talaga kumanta si Lani, nakaka-elibs. pero wala sa mga kinanta nya ang naging LSS ko. dahil naiisip ko pa rin yung babaeng parang nag-time travel galing sa 1989, naisip ko bigla si Imelda Papin.

==========

sa lunes ko na ipo-post yung mga picture ng concert sa multiply. pupunta pa kasi ako at makikisosyalan sa mga pilipino bukas. magce-celebrate na ng Paskong Pilipino.

sana may bibingka at yung violet na sticky na nakabalot sa dahon. di ko na maalala yung tawag dun eh, teka tatanongin ko muna sa plert...

lovingly yours,

Kumakain Ng Bumbilya Si Marian Rivera

2008-12-01T12:21:00.010-06:00

Maniniwala ka ba kapag sinabi kong binago ko lahat ng mga pangalan na nabanggit?

hindi ko na nga iniisip pero pilit syang pumapasok sa isip ko.

ganto kasi, yung ex-boylet ng ate ko na itatago natin sa pangalang Joel, nagta-trabaho sa isang malaking film production company sa Pilipinas, na tinatawag na Wegal Philms.

eniwey. dahil nagta-trabaho sya sa Wegal Philms, palagi ako updated sa mga bagong movies na ilalabas nila. wala naman din talaga akong pakialam, dahil ang co-corny naman ng mga palabas nila eh. pero ngayon meron ulit silang bagong movie na ipapalabas sa pasko.

ang movie ay pinamagatang shake, rattle and roll. at nandun sa palabas si Marian Rivera.

eto na.
==========

sabi ng pinsan ko dati manood daw ako ng My Bestfriends Girlfriend sa crunchyroll.
di ko kilala ang artista sino ba to si Marian Rivera? nung una ayaw ko pa panoorin, kasi na-aasar ako kapag nakikita ko yung muka ni Richard Gutierrez. parang gusto kong mang-sapak ng tao. pero pinanood ko pa rin.

okay lang naman. hindi sya parang movie ni John Lloyd, pero maganda na rin. sinabi ko pa nga sa kaibigan ko na si PeTro na panoorin din nya, para pagusapan namin kung bakit ako natawa, instead na naiyak. hindi nya yata pinanood, oh well.

maganda din naman si Marian Rivera, naisip ko nga, finally! for once meron na ring artista sa pilipinas na hindi parang ghost sa kaputian. buti naman nae-embrace na ng mga pilipino ang magandang caramel color ni binigay sa kanila ni Lord.
==========

sumunod. sinabihan naman ako ng isa ko pang pinsan na panoorin daw namin yung movie na parang filipino version daw ng Sex and the City, pero magkakapatid sila. Wegal Philms din, pero di ko na matandaan yung title. tinanong ko kung sinong tao at sinabi naman nya.

Ruffa Gutierrez pa lang ang nasasabi nya. ayaw ko na manood.

di ko alam kung anong meron sa pamilya Gutierrez at nagiging violent ako pag nakikita ko sila. parang gusto kong mang-bomba ng mga building kapag nakikita ko si Ruffa Gutierrez. ang tanda-tanda na nya kasi, coniotics pa rin.

parang HELLO NAMAN! diba!? so chaka you! like you're so matanda na! grow up Ruffa! and she's always making tawag to her Yaya. i'm like, what the hell naman with this girl!? she's in her thirties na nga eh and she still relies on her yaya. so feeling bata pa rin. not naman talaga.

neway, pinanood pa din namin kasi wala kami magawa.
pansin ko lang ah...
observation ko lang naman, parang mahilig yata sumigaw si Marian Rivera. dun sa My Bff's Gf, palagi syang sumisigaw kahit masaya o nakikipag away o umiiyak. kahit dito sa movie na to sumisigaw pa din.

kung napanood mo na yung movie na yun, na hindi ko pa rin ma-remember kung anong title, yung scene na nag-runaway yung aso nya na si Chi-chi, at hinahanap nya sa park. at sigaw sya ng sigaw ng CHI-CHI! CHI-CHI! CHI-CHI! tapos medyo raspy pa yung boses nya na parang kumain sya ng tatlong karton ng Bumbilya, kaya nagkasugat-sugat ang lalamunan nya. siguro ilang linggo ko din LSS ang boses ni Marian Rivera.

hanggang sa panaginip ko naririnig ko yung boses nya, sumisigaw ng CHI-CHI! CHI-CHI! CHI-CHI!

ANG SAKIT SA ULO!

==========

at ngayon, eto naman shake, rattle and roll. HINDI KO TO PAPANOORIN! pramises.
ayaw ko na marinig ang boses ni Marian Rivera. AYAW KO NA! nakakagago eh. gaya ngayon, naiiisip ko nanaman yung boses nya. tinatawag si CHI-CHI! CHI-CHI! CHI-CHI! legat naman!

eto nga pala mga trailers ng mga movies na sinabi ko. pansinin mo sumisigaw sya sa lahat. epal pa si Jolens sa isang trailer...at na-remember ko na yung title ng movie nila ni Ruffa, Desperadas. ang pinaka-importante, panoorin mo yung pangatlong trailer.

lovingly yours,

HotDog --edited--

2008-11-28T00:53:00.004-06:00

okay. mukang tanga tong post na to. nung isang araw ko sinulat. pero kanina ko lang binasa ulit. at oo parang adik na lasing ang gumawa nung entry.

ang haba-haba wala naman kwenta. pero anyway, ang main point lang ng kwento ay, pinagtripan ako ng aso. maliit na aso lang, baby pa eh. pero ang dami kong sugat at kagat dahil sa kanya.

kaya kapag nawala nanaman ako, yun ay dahil baka malamang, bumubula na ang bibig ko dahil sa rabies. yun lang naman.

ge, bukas maglalagay ako ng picture ng cute na aso na yun. pero bukas na.

lovingly yours,

Kilig To The Bones

2008-11-26T01:59:00.002-06:00

hindi talaga ito yung blog entry na sinabi kong ipo-post ko kahapon. pero bakit ba eh blog ko naman to.

nakakakilig kasi. ahahahaha.

kakaibang balbas.
kakaibang dance moves.
kakaibang boses.
kakaibang ligaya ang hatid mo sa aking pu---

so.

puso.

nung dati kapag malungkot ako hanahanap ko lang sa youtube yung video na sabi ng manong, "saging lang ang may puso! saging lang!"

ngayon may iba na akong papanoorin kapag malungkot ako.

i heart you benny lava. nagiiba ang tibok ng puso ko kapag nakikita kita. AHAHAHAHAHA!

lovingly yours,

May Bagong Entry

2008-11-25T11:16:00.001-06:00

bukas.

Artistahin

2008-11-18T10:53:00.002-06:00

para sa iilang mga tao (at alien) na nagbabasa ng blog na to.

iba talaga kapag artista ka.
para ka na ring ~~pokpok~~ Ipod.
araw-araw ginagamit ka para mag-entertain ng mga tao.
araw-araw pagod na pagod ang katawan mo.
laspag na laspag ang katawan mo sa kakatrabaho.
kakagawa ng mga bagay para sa mga tao.
in demand ka kung baga.

iba talaga kapag artista ka.
palaging busy.
hectic ang schedule.
kung saan-saan dinadala.
kung ano-ano ang pinapagawa.
iba-iba. sari-sari.
in demand ang skills mo kung baga.

maganda rin talaga kapag artista ka.
madami kang nakakausap.
madami kang nabibili.
madami kang nagagawa.
madami kang natututunan.
hindi ka nagiisa sa bahay at nanonood ng tv na parang batugan.
productive ka, kung baga.

anong ka-dramahan to? wala.
hindi ako nagda-drama. hindi ako dramatic actress.
kapag naging artista ako, gusto ko comedy. well... romantic comedy. tapos ka-labtim ko si [-John Lloyd Cruz-].

pero hindi talaga yan ang gusto kong sabihin ng maisipan kong gawin tong entry na to. na-sidetrack lang, sorry naman.

matagal na rin kasi akong hindi nakakapagsulat dito, para saan pa at gumawa ako ng blog kung ia-abandon ko rin naman. kaya ito nagbabalik ako para mag-sulat at para na rin sabihin na, gaya ng isang artista, magiging busy ako lalo ngayong week na to.

malapit na kasi ang kaarawan ng aking magandang pinsan. 18th birthday na nya.

at nung linggo (tuesday na ngayon) ako ay ang nabigyan ng napakabigat na responsibility na gumawa ng intro video para sa napaka-spectacular entrance ng pinsan ko papunta sa ballroom. kahapon lang binigay sakin ang mga pictures kaya ngayon ko pa lang sisimulan ang video, ipho-photoshop ko pa. at dahil pabida ako, malaki din ang papel ko sa mismong party, ako ang uupo sa registration table. hindi pwede papasukin ang mga taong walang invitation. oha! bonggang-bongga kami mag-party. napaka-exclusive. bawal gate crashers. at dahil iisa lang naman nag pintuan ng lugar, wala silang ibang dadaanan kundi ang pinto kung saan ako tatayo at magmi-mistulang isang magandang bouncer. OH YEH.

pero hindi naman ako nagre-reklamo, sinasabi ko lang, yan ang mga dahilan kung bakit ako magiging busy sa susunod na mga linggo.

exciting nga eh. yung ate ko kakanta. kasi nung debut ng isa kong pinsan (ate ng pinsan kong magde-debut ngayon) kumanta din yung mga ate ko. sabi ko nga dati kakanta din ako, sabi sakin sa ending na lang daw, bago matapos ang party, pero nakulangan kami ng oras eh... ehem. ahahahahaha!

cge napapadami nanaman ang kinu-kwento ko.
==========

eto nga pala sabi ng pinsan ko ng tinanong sya ng mami ko kung kakanta din sya para sa birthday ng kapatid nya.

Mami ko: Maws, ikaw kakanta ka sa sabado? diba maganda ka kumanta?
Maws: Ninang Jane! maganda lang ako, pero hindi ako kumakanta.

iba talaga humirit.
==========

lovingly yours,

sabihin nyong hindi artistahin ang beauty ko, kukulamin ko kayo.

Walang Kanin Sa Amerika

2008-11-12T20:27:00.012-06:00

ngayong nakita ko na si Esther, pwede ko na rin sa wakas masabi na si [John Lloyd Cruz] na lang ang kulang, kumpleto na ang buhay ko. pwede na kong mamatay bukas. pero sana wag naman ako ma-deads muna, pano na lang ang mundo kung wala ako? malungkot siguro.

anyway... sino nga ba si Esther?

next time ko na lang iku-kwento, mahabang kwento kasi yun at iba ang kwento ko ngayon.

sige sisimulan ko na...

ganto kasi...

hindi ako 100% sure, pero sa aking pagkaka-alam, Rice ang no. 1 staple food sa buong mundo. san ko narinig yan? sa teacher ko, pero malay ko ba kung totoo.

==========
ehem. kahapon...

"NASAN BA YUNG SANDOK NG KANIN?! dalawa yung sandok ng kanin kahit isa wala akong makita."

"hay, i dunno!"

"ZsaZsa! nasan yung sandok ng kanin? pano na tayo magsasandok ng kanin nyan?!"

"sos! gumamit ka muna ng spoon! homaygad naman! hindi pa guguho ang mundo dahil nawala ang mahiwagang sandok ng kanin!"

ang aga-aga. well... mga tanghali na yun at oras na para mag-lunch, pero kakagising ko lang kaya wala pa ako sa mood para masigawan ng daddy ko.

==========

summer.
i think grade 2 ako non.
kakatapos lang ng schoolyear and every summer pumupunta kami sa bahay namin sa Laguna for a month or two.

at kahit na kasama namin si Ate Gina (ang AteInday namin noon) eh tuwing umaga sa lamesa habang nagbe-breakfast sinasabihan kami ng daddy namin na tumulong mag-hugas at maglinis ng lamesa pagkatapos kumain. actually ang exact quote nya ay, "Ayan! Pagkatapos nyo kumain maghugas na rin kayo! wag nyo palaging aasahan si Gina, pagdating nyo ng Amerika wala kayong ate Gina don!"

araw-araw yan sinasabi nya. tuwing umaga kasama ng umagahan namin na fried rice (na lasang sunog na bawang) at longganisa, ang sermon ng daddy ko.

hanggang sa na-memorize na namin ang sinasabi nya at isang araw, dahil mga pasaway kami, bubuksan pa lang nya ang kanyang mga bibig para magsalita inunahan na namin sya. at ang tanging nasabi lang nya ay "Mabuti naman at alam ninyo!"

==========

fast-forward ng lumipat na kami sa Amerika.

sabi nga ni Mr_D, "PUTANGINAMOKANGBUHAYKA!"

legat naman talaga ang tadhana. totoo nga, wala ngang ate Gina sa Amerika.
actually alam ko naman talaga na walang katulong dito, after all, di naman kami milyonaryo. pero kahit na handa ang isip ko sa masaklap na katotohanan, nakakabigla pa rin dahil nasanay akong may ibang gumagawa ng mga bagay na iyon para sa akin, tapos bigla-biglang mag-iiba ang takbo ng buhay ko. isang napakalaking, TSK!

***
sa unang taon namin dito, daddy ko lang ang nagta-trabaho.
mami ko ang nagluluto at naghuhugas.
ate ko ang naglilinis ng bahay at dahil may washing machine naman, ako ang naglalaba. feeling ko naka-1 up ako sa kanilang lahat, dahil ang gagawin ko lang ay magdala ng labahan sa laundry room.

isang beses, kami lang ng ate ko ang nasa bahay at bumisita si Papa Mar (ang aking grampaloo) at may dalang roasted chicken. pagbukas ko ng pinto, binigay nya sakin ang chicken at dumerecho sa living room. sabay tanong sa ate ko, "May kanin na ba kayo? Kumain na tayo kung may kanin na."

wala ang mami namin at hindi sya nagluto bago sya umalis. napatingin kami ng ate ko sa isa't-isa at nagbulungan, "Marunong ka gumawa ng kanin?" tanong ko sa kanya.

"Hindi ka marunong?"
"Tatanongin ba kita kung marunong na ako?"
"Diba iki-click mo lang naman yung switch?"
"Ganun lang? eh gano kadami ilalagay kong tubig?"
"Ewan ko basta alam ko ilalagay mo yung kamay mo dun tas tignan mo sa guhit ng kamay mo."
"Eh anong titignan ko?"

nung araw na iyon, natuto kaming magluto ng kanin at gumawa ng lugaw sa unang pagkakataon.
***
fast forward ng lumipat kami sa isang bahay.

isang beses dinala ng auntie ko ang kanyang apo na si Madison. dahil kasama din namin sa bahay ang imga pinsan ko maraming makakalaro si Madison.

oras na para mag-dinner at dahil Amerikanong totoo si Madison [di ko mawari kung pinsan ko ba o pamangkin ko sya. ewan.] hindi sya kumakain ng munggo.

"Madison, what do you wanna eat? do you want some cereal? your Nana didn't leave you any food."

"i want rice."

"oh! you do? with beans? or just rice? we don't have chicken today."

"no! i want rice and soy sauce."

natawa ako sa narinig ko, toyo lang pala ang magpapaligaya sa kanya.

***
fast forward ng lumipat ulit kami ng tirahan.
dito na nag-simula ang child labor. isa pang napakalaking tsk!

dahil nagta-trabaho na silang lahat (dad, mom at ate ko) pag-uwi ko ng bahay ako na lang mag-isa at wala ng iba pang gagawa ng mga gawaing bahay.

taga-laba.
taga-hugas.
taga-luto.
at [gasp!] taga-gawa ng kanin!

==========

mga reklamong narinig ko na tuwing ako ang nagluluto ng kanin.

masyadong basa, parang lugaw. [hay.]
masyadong tuyo, parang bahaw. [haayy.]
masyadong marami, sobrang dami. [haaayyy..]
masyadong kulang, madaming ulam. [haaayyy...]
hindi nga kulang, wala namang ulam. [haay!]
malinamnam, pero may buhok naman. [haaayy!!]
masarap ang bahaw, kahit dinapuan ng langaw. [haaayyy!!!]

ang sinasabi ko na lang, "EH DI KAYO MAGLUTO NG KANIN! MGA BWISHITZ KAYO! tsk!"

==========

kanina paguwi ko galing sa school (at sa lacuacha), inabutan kong punong-puno ng maduduming dishes ang sink sa kusina. syempre, kahit na buong araw akong nawala sa bahay, kahit na hindi naman ako kumain, ako pa rin ang inaasahang maghu-hugas ng mga plato. buti sana kung may sweldo ako sa lahat ng serbisyo ko dito sa bahay. wala naman. WALA! [ahuhuhuh!]

binuksan ko ang rice cooker, para mahugasan na rin at makagawa ng bagong batch ng kanin. pagbukas ko ng lid, nakita ko na may spoon pa sa loob nito habang naka-set sa Keep Warm. eh di uminit naman yung metal spoon at napaso pa ako. LEGAT TALAGA!

hinugasan ko muna lahat ng dirty dishes bago ako gumawa ng kanin at habang nilalagay ko na sa tamang lalagyan ang mga nahugasan na plato at kobyertos (kubyertos? pano ba? ewan.) nakita ko naman ang dalawang mahiwagang sandok ng kanin.

katabi ng ibang mga sandok.

dahil sa lecheng mga sandok na yun, nasigawan ako kahapon ng umaga, napaso ang kamay ko dahil sa metal spoon na iniwan sa loob ng rice cooker at nakagawa ako ng isang buong, napakahbang blog entry tungkol sa kanin.
==========

the moral of the story is wag ng kumain ng kanin. wala ng hassle, papayat ka pa.
apir.

lovingly yours,

Tagay

2008-11-04T12:05:00.000-06:00

nag-birthday ang aking mami may ilang linggo na ang nakakalipas.

at syempre, uminom kaming magpi-pinsan at ang tito ko.

hindi ko na ipapakita ang mga bote dahil ayon sa batas ng estados unidos, bawal magpakita ng bukas na bote ng alak ang mga taong wala pa sa tamang edad (hal. ako at yung pinsan kong isa) lalo na kung may mga matatanda paligid, kasi baka maaresto sila.

hindi sila pwedeng mabilanggo dahil sinong magaalaga sa beauty ko? ahhaha! ching. basta yun na lang, pag pinanood mo naman ang palabas maniniwala ka din na lasing kami.

at oo, sige na, nakakainis ang tawa ko. belat mo.

mapapansin mo din na biglang nagka-cut yung bawat eksena at magsa-snap na lang sa next scene, yun ay dahil ni-cut ko yung mga scenes na nakikisabay ako sa pagkanta. ahaha.

sige, sana matuwa ka.

Tagay from Tisay on Vimeo.

Oh So Special

2008-11-03T11:58:00.000-06:00

ito ay continuation ng entry na nasa baba.
==========

okay sige, cute na si John Lloyd, nakaka-in lab nga sya sa One More Chance. pero that doesn't mean na fan na ako.

habang nagle-lurk sa plurk, may nabasa akong thread tungkol sa isang palabas na pinamagatang, A Very Special Love.

"ano to? sino tao?" (hindi exact quote)

"si sarah geronimo at si JLC" (hindi exact quote)

"panoorin mo ketie, maganda natawa ako." sabi ni Jomari.

"ge nga panoorin ko."

hindi ko naman talaga sya pinanood kasi parang hindi ko nai-imagine ang labtim ni JLC at ni Sarah Geronimo, pero sinabi ko na lang din na papanoorin ko. hanggang kinabukasan, kung ano-anong quote na ang sinasabi nila at hindi ako maka-relate dahil hindi ko pinanood. syempre dahil competitive by nature ako hindi ako makapapayag na ma-OP ako. kaya pinanood ko na rin.

una sa lahat. anong klaseng pangalan ba ang Adelaida at Zoyla? hindi ba't 80's na pinanganak ang mga yun? dapat bagets na ang mga pangalan nila gaya na lang ng Donita Rose at Lea Salonga. hindi dapat ganun, na parang santo nino. tsk.

pangalawa, kung napanood mo na ang movie na to siguro naman napansin mo ang buhok ni Laida ano? yung buhok nyang pagka-tigas-tigas na parang ginamitan ng sampong lata ng spray net tas ni-rub pa semen ng kalabaw. kadire ah. ang pangit ng buhok ni Laida. gagamit na lang din sila ng wig hindi pa gumamit ng maganda. kamuka tuloy ni Laida yung kumare ng lola ko dati, na naging tagadasal din sa burol ng lola ko. ang pinagkaiba lang nila, mas maputi si Mrs. Cora.

at bakit ayaw ni Zoyla (Matet) magpalagay ng bangs? parang pwedeng mag-landing ang eroplano sa lapad ng noo nya eh. oo malapad din ang noo ko, pero alam mo ba, may bangs ako!

pangatlo, ano ba talagang trabaho ng mga magulang ni Laida? nagtatahi ba sila ng damit o gumagawa ng sapatos?

pang-apat, bakit parang okay lang kay Laida na umiihi ang nanay nya sa harap nya habang naghihilamos sya ng muka gamit ang Ponds facial cleanser? kung ikaw yun hindi ba awkward na mag heart-to-heart talk kayo ng mami mo habang umiihi sya at konting galaw lang nya eh kitang-kita mo na ang peaches nya? ang lugar kung saan ka nagpakahirap kang lumabas ng nakahubad? ewan ko lang, pero kung ako yun siguro lalabas na lang ako ng banyo.

panglima, bakit mukang maganda naman ang bahay nila Laida pero ang banyo nila ganun ang itsura? pano na lang kung na-imbitahan ako ni Laida sa kanilang bahay tas kelangan ko umihi? hindi ako makakaihi sa ganung banyo. parang... dirty. at hindi ako maarte, hindi lang talaga ako makakaihi sa bayo na hindi maganda.

parang sinasabi ng peaches ko, "eww! why are you making ihi in a toilet that looks like this? no! i don't want nga, you will make ihi na lang later." oo coniotics ang peaches ko bakit ba?!

pang-anim, ano ang nationality ng Girlaloo ni Sir Miggy? yung pinuntahan ni Laida sa restaurant at ni-reject ang bigay na pink flowers ni Sir Miggy? di ko kasi mawari kung hindi ba sya magaling mag-tagalog o hindi sya magaling mag-english.

pang pito, bakit naman ganun magkasakit si Sir Miggy? parang akala mo eh may taning na ang buhay. sana hindi na lang sya inalagaan ni Laida, kung dinala nya yun sa ospital eh di sana makakapunta pa sya sa birthday ng Mami nya.

pangwalo, magkano sa tingin mo ang talent fee ni Agot Isidro para sa pagbigay ng picture nya at ma-cast bilang na-deads na mami ni Sir Miggy? ganun ba sya kapangit umarte at sa picture na lang sya pinapalabas?

pang-siyam, (sasabihin ko sana, pang-nine, pero naalala ko na) parang tanga yung sun dance. alam naman nating lahat na hindi titigil ang ulan kapag sumayaw ka ng sun dance. kelangan mo syempre maghawak ng sunflower, kumain ng sunflower crackers, maglagay ng suntan lotion sa mukha at maglagay ng sunblock sa buong katawan. ehem. lalang.

at panghuli, hindi ko naman talaga pinapanood ng paulit-ulit yung movie dahil gustong gusto ko yung kwento. oo maganda yung kwento, pero sa totoo lang pinapanood ko yun sa crunchyroll kasi may bloopers sa huli. at dahil bumibilis ang tibok ng puso ko kapag naka-close up ang mukha ni John Lloyd tas napapa-kagat sya ng lips. OH YEH. hindi ako malandi.

kapag nakikita ko yun, napapaisip ako, sana ako na lang yung hinaharana ni Sir Miggy, kahit na hindi naman sya talaga dapat pinapakanta, ayus na rin. okay na ko sa sintunado, basta si John Lloyd ang kakanta.

in conclusion, nakakatuwa ang movie na to. dahil apat na beses ko na sya napapanood. isang beses sa isang linggo, buong buwan ng october. oha. ahahah!

the moral of the story is, kapag nasa loob ng bayo i-lock ang pinto para hindi basta-basta pumapasok ang mami nyo para umihi at makipag heart to heart talk.

and speaking of locks. oo sasabihin ko tong linya na to, dahil eto ang favorite scene ko na tuwing naiisip ko at napapanood ko naiiyak ako sa kakatawa.

"Lock the door Laida, Lock the door."
"Sir, wag po."

lovingly yours,

Fafalicious

2008-11-03T00:04:00.000-06:00

one year ago, bumalik dito sa US ang ate ko galing sa Pilipinas (malamang, san pa ba sya manggagaling davah? anyway...)

isang araw...

naabutan ko syang nanonood ng palabas sa kanyang laptop. lumapit ako at nagtanong, "ano yang pinapanood mo?"

"MSKM."

"ano?" [sabay tingin sa screen] "eww, si John Lloyd. ano tong palabas na to?"

"Maging Sino Ka Man. wag ka maingay!"

"Bakit ka naman nanonood nyan? kelan ka pa nagsimula manood ng mga ganyan?"

"bakit ba!? sinabi ko bang makinood ka dito? dun ka manood ng tv."

"taray! fine. care ko naman, di naman pogi si John Lloyd."

"EXCUUSE MEEE!? ANONG SINABI MO?! [sabay lingon sa akin na parang magta-transform into The Hulk]

"ahm... wala..."
==========

"...sana ako na lang... sana... ako na lang ~~ulit~~ (kesa si bea)."

isang beses, ng bumisita ako sa bahay ng aking mga pinsan at wala kaming magawa, nagpagisipan namin na manood ng mga movies sa crunchyroll.

"napanood mo na ba yung One More Chance?"

"hindi, ano yun? sino tao?"

"si john lloyd at si bea."

"ay ayaw ko kay bea. palaging umiiyak. di ko pa yata nakita naka-smile yun."

"pero, pero, pero, maganda yung movie! nakakakilig." (hindi exact quote.)

"eh di sige panoorin."

sa umpisa, gusto kong kumuha ng rope at mag-bigti (bikti? ano ba?). pati ba naman kasi chickenjoy na baon ni Basha, papakialaman ni Popoy! bakit? bakit? masyado ng controlling! ayaw ko ng palabas na ganto, martyr ang babae habang diktador naman ang lalaki. BWISHIITZ.

medyo gitna,

"O HINDEEE!" ang kapal ng muka ni Basha! winasak nya ang puso ni Popoy!
"O ang sakit!" ramdam, na ramdam ko ang hinagpis ni Popoy. gusto kong kulamin si Basha sa ginawa nya.

"she had me at my worst, you had me at my best, but you chose to break my heart." (hindi tamang quote.)

gitna, umepal naman si Trisha (maja salvador).
"leche tong pa-cute na to, di naman marunong kumanta. akin na lang si popoy! akeeeen!"

nag-date si Popoy at si Trisha at sabi ni Popoy, "Trish, cover your eyes nga. I want to play hide and seek."

dahil utu-uto si Trisha, tinakpan nga nya ang kanyang mga mata at tuluyan ng nagtago mula sa kanya si Popoy. nagtago sa ilalim ng palda ni Basha. ayiii. bastus.

medyo huli, aalis na si Popoy at pupunta sa ibang bansa (san nga ba? sa Qatar? ewan) at tuluyan na rin silang naghiwalay ni Basha. pero not without saying a word, syempre umiyak nanaman si Basha, at napaisip ako, "Beh! buti nga sayo! you deserve to be lonely BEA!-- i mean Basha! you deserve to be lonely!!!!!!"

katapusan, nasa ibabaw ng ginagawa na building si Basha, madaming karpentero na nakasuot ng hard-hat at itong si Basha na malanding, maarte na arkitekto, kasama ng mga karpentero at nakasuot ng skinny jeans at stiletto heels. anong klase naman yun?

nagkukunwaring may binabasang importanteng dokumento na nakaipit sa clipboard si Basha (pero sa totoo lang, nakita ko, Bandera and naka lagay sa clipboard) ng bigla syang gulatin ni Popoy.

"O YES!" nagbalik na si Popoy, "O HINDE!" bakit sya nagbalik sa piling ni Basha? "O hindeeeeee"

[monologue sa isip ko] "... sana ako na lang... sana hindi na lang si bash."

itutuloy...

Para Kay Jomari

2008-11-01T02:26:00.000-05:00

Dear Jomari,

kasi nag mamadali ka. hindi pa ready.

hindi ko alam kung nabasa mo na ang mga past entries dito, mula dun sa unang Daldalera na blog pero, meron na akong naka-save sa Word na mga entries na ipo-post ko dapat dito, dati pa. pero palagi ako nauubusan ng oras.

kaya eto, wala pang bago. bukas na lang kapag open na talaga. abangan!

ahihihi.

at chaka nga pala, dahan-dahanin mo ang cbox ko. virgin pa yan.

sincerely,
Donita Rose.

Ay...

2008-09-28T00:22:00.000-05:00

magkaiba pala...

ang tirik at tarik.
ang malinamnam at maligamgam.
at... ahmm... yun lang.

Ano Daw?

2008-08-20T13:53:00.001-05:00

Estudyante na ulit ako. yehey! nakakatuwa.

sa totoo lang ayokong pumapasok sa school. nung bata ako palagi akong umaabsent, hanggang sa isang beses pinuntahan pa ko ng teacher ko sa bahay. pero hindi yan ang kwento ko, para sa susunod na yan.

ganto kasi...

pumunta ako sa school last week, para kausapin ang counselor. para mapagusapan namin yung classes ko. kasi na-late ako mag-register kaya full na ang schedules. ang pwede ko na lang i-take eh sociology, yun na lang ang natitirang classes na may free seat pa para saken. kaya isang beses lang ako sa isang linggo papasok, hanggang sa january. ahihih! ang galing-galing talaga nakakatuwa.

tas yung counselor ang taray taray. bago pa nya ko papasukin sa office nya, nag-text muna sya nang pagka-tagal-tagal. akala mo eh nakikipag-break sa boyfriend. ayus lang naman, in-observe ko na lang yung maliit nyang office habang naghihintay sa kanya matapos mag-text. natapos din sya at nagsalita- ng nagsalita na parang commentator sa horse racetrack. siguro mga 50 words per second ang mga lumalabas sa bibig nya, may bubblegum pa na chini-chew. napapangiti na lang ako. tas ang dami ko pang gustong tanungin pero kitang-kita ko sa mga mata nya na ayaw na nya makipag-usap.

natuwa lang talaga ako kasi, ngayon lang ako naka-experience ng bastos na teacher dito sa MN. yung tipong parang taeng-tae na sya at kelangan ka na nyang palayasin sa office nya kasi di na nya mapigilan ang sakit na nararamdaman.

nung araw na yun, wala din ako sa mood makipag-usap sa mga kupal na kagaya nya. kaya di ko na lang tinuloy ang mga gusto ko pang tanungin. gusto ko na rin umalis sa office nyang masyadong maliit, parang naa-alert kasi yung claustrophobia ko, kaya nung nag-vibrate ulit yung cellphone nya naisip kong cue ko na yun para mag-paalam.

lumabas na ko sa office nya at nakahinga na ulit. ang sarap palang lumanghap ng hangin kapag halos 15 minutes kang nasa loob ng maliit na office na walang bintana at feeling mo mauubusan ka ng oxygen.

dahil wala pa akong car, hinahatid-sundo pa rin ako. kasi ayokong mag-bus. ayokong sumasakay sa public transportation. hahaha. sige na, maarte na kung maarte, pero walang pakialamanan. meron naman susundo sakin, bakit pa ko magba-bus. paglabas ko tinawagan ko yung ate ko para sunduin ako, pero naliligo kaya yung daddy ko ang nag-sundo sa akin.

pagdating ko sa bahay, tinanong ako ng ate ko, "so, what happened? anong sinabi sayo ng counselor?"

"I dunno, di ko masyado naintindihan."

"bakit?!"

"eh pano ang rude-rude nya. chaka ang bilis magsalita, chaka nadi-distract ako sa office nya."

"wala kang naintindihan sa kahit anong sinabi nya?"

"meron naman syempre, pero di ko lahat naintindihan. hahaha! basta full na nga daw lahat ng classes, until January para sa spring semester. except dito sa sociology. kaya eto na lang muna ite-take ko, until then. para masimulan lang. hehe."

"oh my god, tong bata na to. siguro kung ano-ano tinitignan mo no? masyado kang mabilis ma-distract. para kang may ADHD."

"oh shut up."

tas kanina bumalik ulit ako sa school para magbayad ng tuition. napadaan ako sa office ng counselor, bukas ang pinto at medyo kita sya, nagte-text pa rin at nagchi-chew ng bubble gum.

sana sa susunod naming pagkikita sumabog ang cellphone nya.

KABOOM!

apir.

Si BFF At Si Potential BF

2008-08-18T02:08:00.000-05:00

lahat ng mga pangalan ay iniba. ang mga pangyayari ay maaaring ehm... in-exaggerate para mas nakakatawa, kalahati lang ng buong kwento ang totoo, the rest, bahala ka na mag-decide kung maniniwala ka. ahahaha!
==========

dati meron akong kaibigan, itatago natin sya sa pangalang Nina. (Ninia ang basa, di ko alam gumawa nung may line sa taas ng letter. hehe)

hindi ako madaling magkaron ng kaibigan dahil mahiyain ako. (oo! mahiyain ako sa totoong buhay. unless na lang ikaw unang kumausap sakin, kung ganun madaldal na ko. hehe!) kaya naman nung nalaman kong bago lang syang student sa school, nilakasan ko ang loob ko at ako na ang kumausap sa kanya, para hindi naman sya lonely at para ako din hindi lonely.

yun pala, sa loob ng isang linggo lang pwede ng sya tumakbong student body president.

nevertheless, kahit dumadami na ang mga kilala nya sa school, naging mabuting kaibigan ko pa rin sya. nasabi pa namin dati na magiging best friends for life kami. kulang na lang sabihan ko ang mga magulang ko na ampunin sya para maging magkapatid na din kami.

lahat ng gagawin ko sa school kasama si Nina, lahat ng gagawin nya kasama ako. para kaming kambal, pero mas maganda ako. (walang kokontra, hindi nyo pa nakikita si Nina! hahah!).

---

yun lang siguro ang pinagkaiba namin sa isa't-isa.
malandi si Nina.
kahit hindi sya masyadong kagandahan lapitin sya ng mga boylets kasi sya yung tipo ng babae na instead na dapat 2 inches below the knee ang skirt ng uniform, yung sa kanya 2 inches above the knee. buti na lang maganda ang legs nya, makinis, walang balahibo, at hindi malaki.

big hit para sa mga boylets na nagbibinata at pumipiyok-piyok pa ang boses ang ganitong klase ng uniform. ngayon alam ko na kung bakit.

agaw atensyon si Nina. kahit saan sya magpunta, parang may kasamang bagyo at spotlight.
sya yung tipong, pag papasok sya ng pintuan parang nagso-slow motion ang paligid.
tas titigil sya sa entrance, hahanginin ang buhok at liliwanag ang lugar na kinatatayuan nya habang parang may power outtage naman sa buong lugar around her.
ganun si Nina hindi sya maganda, pero kakaiba ang special effects na dinudulot ng presence nya.
---

ako naman yung bestfriend sa background. the wallflower.
yung pinapansin lang ng mga boylets para yayain maglaro ng chess, tekken at counterstrike. may humihingi nga ng cellphone number sakin, number naman ni Nina. palagi akong binibigyan ng chocolates dati.
ang bidang mga brands noon, Toblerone at Cadburry, ibibigay nila sakin para i-abot ko sa bestfriend ko.

kulang na lang alayan sya ng sampaguita at prutas tas dasalan. ganun ang dating nya.
---

first year high school yun. 12 ako, magfo-14 naman sya. 7 na yata sya nag-grade 1 kaya ganyan. di ko alam. basta dalawang taon ang tanda nya sakin.

isang beses habang kumakain sa Mexicali sa Glorrieta, natanong ako ng mami ko kung kamusta na ang kaibigan kong si Nina. sabi ko ayus lang, pero minsan naiinis na ko kasi palagi kaming napalilibutan ng mga boylets na amoy bench cologne. bwiset. (syempre di pa sila masyado makabili ng totoong mamahalin na perfume, 1st year pa lang eh.)
tinanong ako ng mami ko kung bakit, sinabi ko dahil madaming manliligaw kay Nina.

ang unang nasabi ng mami ko ay, "hay nako, ang bata-bata pa nagpapaligaw na? buti pumapayag yung mami nya?" (hindi exact quote)
"hindi alam ng mami nya, papayag ba yun? eh kung pwede nga gusto nun mag-madre na lang si Nina."

"ikaw may nanliligaw sayo? ikaw ha, bata ka pa para sa boys!"
"wala naman ako sinasabi na may nanliligaw sakin ah. eww! ang pangit kaya ng mga boys sa school."
"eh bakit walang nanliligaw sayo? mas maganda ka pa dun sa Nina na yun!" (hindi exact quote)

"what?! ano bang gusto mo talaga? may manligaw o wala? "

"hindi, i'm just saying kung may manliligaw yung bestfriend mo, dapat may nanliligaw din sayo. mas maganda ka sa kanya. chaka palagi kayong magkasama imposibleng walang pumansin sayo"

"hay nako. ayoko amoy ng mga pre-pubescent boys. yuck." (hindi exact quote)
---

kinabukasan matapos ang usapan na yan, habang nakaupo sa living room at nanonood ng balita kasama si MamaG (ang lola ko), tumunog ang aking cellphone, nakatanggap ako ng text galing kay Nina.

"OMAYGOD! Donitaaa! may nakita akong cutie na boylet kanina sa school! so yummilicious!" (hindi exact quote)

nag-reply ako, "what's his name? baka kilala ko na sya i might be able to introduce you."

"di ko alam eh, ngayon ko lang sya nakita sa school. new student siguro pero so cute!" (hindi exact quote)

hindi ako naniwalang hindi nya alam, kaya ini-text ko sya ulit, "ano ba tell me na kasi! what ba his name? maybe i know him na." (hindi exact quote)

pinagpilitan nyang hindi nga nya alam ang pangalan ng boylet kaya pinabayaan ko na lang.

kinabukasan, pagpasok na pagpasok ko sa gate ng school hinila nya ko papunta sa isang table sa quadrangle. umupo kami sa table at humarap sa isang grupo ng mga kalalakihang nakaupo mga 4 tables away. i know them, kaya hindi ako naging comfortable sa pagtingin sa kanila.

"sino ba jan? kilala ko yang mga yan. di mo kilala si Spike?"
"hindi! kilala ko din yang mga yan eh, nakikita ko sila sa Topaz . pero ayun oh, may bagong boylet, natatakpan ni Will." (hindi exact quote)

ginalaw-galaw ko ng konti ang ulo ko para makita ko ng maayos ang tinutukoy nyang boylet. ang hirap makita ng mukha, ang haharot ng mga lalaki. hindi mapakali sa isang pwesto, galaw ng galaw.

ayun tumigil din.

nandun sya. sa middle ng grupo, katabi ng bestfriend nyang si Spike at si Tony. napatitig ako. ang pogi kasi, pero parang namumukhaan ko sya, parang kilala ko sya...

"kilala mo ba?"

binukas ko ang aking mga bibig, pero walang lumabas na salita...

napasigaw ako sa sarili ko...

"OH HINDEEEEEEEEE!"

napatingin ako kay Nina, tumingin din sya sakin na parang naku-curious...

napasigaw ulit ako sa sarili ko...

"OH HINDEEEEEEEEE! bakit naman?!"

sabay ngiti.
sabay simangot.
sabay walkout.

itutuloy...

Separada With Benefits

2008-08-18T02:02:00.000-05:00

2008.

dalawang taon na ang nakakalipas mula ng unang humiwalay ang mami ko sa amin.
tandang-tanda ko pa.

August 2006.

Kakabalik lang ng Mami ko galing sa Pilipinas. Dun pa lang pala, eh naghahanap na sya ng matitirahan.

Mami: Lilipat na ko ng titirahan.
Tisay: What!? San ka lilipat? Bakit ka lilipat? Pano ka lilipat?
Mami: Nakahanap na ko ng apartment nung nandun ako sa Manila.

and then she showed me a paper with the apartment she chose.

Mami: I can't take him anymore. Di ko na kaya tong pangma-maliit nya sa akin. You know what he's like, he's controlling and he belittles me all the time. You're adults now, you can take care of yourselves, hindi nyo na ko kailangan. I've wanted to do this for a long time.
Tisay: Are you crazy or just delusional? How can you move out, wala ka pang stable job? Bago ka pa lang dyan sa job mo, umuwi ka pa sa Pilipinas, how can you be so sure na you can afford all this?
Mami: Kaya ko to. Don't worry about me and don't be such a negative thinker, i din't raise you that way.
Tisay: But you're being impractical. Dun ka pa lilipat ang mahal-mahal, mag-isa ka lang naman. Bakit hindi mo piliin tong isa $600 per month lang.
Mami: Eh hindi maganda yang apartment na yan. Basta wag mo ko pakialaman, don't be like your father, you can't control everything. Pinapaalam ko lang sa iyo, hindi ako kinakausap ng ate mo.
Tisay: Eh kasi you're not thinking straight! Gusto mo lahat ng gusto mo nasusunod, kahit na masyadong impractical. Baka mamaya ma-bankrupt ka, anong gagawin mo?
Mami: Hindi ako maba-bankrupt. May ipon naman ako. Sino ba ang magulang dito, don't talk to me like that.
Tisay: tss... whatever. Kelan ka lilipat?
Mami: In two weeks.
Tisay: Pano ka lilipat? may na-hire ka ng movers?
Mami: Hindi, si Mike na lang chaka si Tito Boy. Sabihin mo din sa Daddy mo tulungan kami magbuhat.
Tisay: What?! Oh my god, you're so deluded! Sa tingin mo ba tutulungan ka ng lalaking hihiwalayan mo na humiwalay? Ano ka ba naman?! geez.
Mami: Ikaw magsabi, malakas ka dun eh. Kahit anong sabihin mo ayus lang.
Tisay: Ako pa magsasabi na hihiwalay ka?
Mami: Hindi, ikaw lang magsabi na tulungan kami maglipat.
Tisay: HOHMYGOD. Separada with benefits.

eventually, after a few days of drunkenness and depression, natanggap din ng daddy ko na gusto ng humiwalay ni mami, and they remained friends. they were better off friends than spouses. at oo, tumulong ang dadi ko sa pagbuhat ng mga karton at mga gamit ng mami ko papunta sa kanyang bagong apartment.

2008.

Divorce.

hala naman.

itutuloy...

Shhh

2008-08-17T01:55:00.000-05:00

blah-blah-blah-blah

shhh!

blah-blah-blah-blah

tumahimik ka ZsaZsa!

blah-blah-blah-blah

tumahimik ka! ang ingay-ingay mo.

blah-blah-blah-blah

*Kapow!* [sapak]

aray! anong problema mo?

sabing tumahimik ka eh.

matatapos na nga yung kwento ko eh.

hindi ka nauubusan ng ikukwento.

hindi talaga! bleh! --- blah-blah-blah-blah

tumahimik ka sabi eh! *Hiyah!* [sipa]

aaaaaarrrraayyyy! gago ang lakas non!

sabing wag kang maingay eh! [naglakad palayo sa akin...]

*bang!* [binaril ni ZsaZsa ang kaibigan. tumama ang bala sa braso ng nabaril.]

FUCK! may bumaril saken! ZsaZsa tumawag ka ng ambulansya!

gago ako bumaril sayo!

bakit? leche ka! aahhh... ang sakiiiit... tumawag ka ng ambulansya mauubusan ako ng dugo.

matagal ka pang mauubusan ng dugo, sa braso lang naman yan. umupo ka muna para di ka mahilo.

tumawag ka na please...

teka lang sabi!

tu...ma...wag ka na ng ambulansya... [huminga ng malalim. unti-unting pumipikit ang mga mata.] please, i need help.

teka lang. tatapusin ko muna kwento ko.

Shiieeeeett kaaaaaaa!

==========
pasensya ka na, limited lang ang vocabulary ko.
astegs, may bagong ~~tagalog~~ taglish blog ako. hahaha!

ako si

Pang-15 na blog ko na ito. ung iba in-active. ung iba deleted. magaling. hindi ito ang ipapalit ko sa Thought-Pollution. hindi ko papalitan ang Thought-Pollution. ginawa ko lang to para sa iba kong mga kwento na ayokong mabasa ng mga amerikano kong kaibigan at dahil kasi syempre minsan gusto ko rin magkuwento in tagalog. kaya ayan. dito lahat ng mga kwento kong tagalog.pero Thought-Pollution pa din ang official na blog ko. :) apir na lang. Thought-Pollution... hahaha! lalang gusto ko lang ulitin.